Vandaag sprak ik iemand die ik lang niet had gesproken, hij liep van het station naar huis, ik fietste langs en gaf een lift. Bij hem thuis nog even wat gedronken en wat gepraat. Hij is geen christen, helaas. Het idee om hem het evangelie uit te leggen had ik al langer in mijn hoofd, dus ik begon over het geloof te praten met hem. “maaruh” zei ik, “je gelooft dus nog steeds niet” (met een niet serieuse ondertoon). Het gesprek kreeg een wending (een goede in mijn ogen ;), maar ik merkte al snel dat hij het onderwerp niet echt relaxt vond.
  

Mijn hoogtepunt was het moment dat ik met mijn team (een Lets meisje, een Canadeze en twee andere Nederlanders) naar een huisje ging afgelopen vrijdagmiddag. We kwamen daar aan bij een vervallen flatje waar een vrouw woonde.

Sinds een tijdje woon ik nu in Utrecht op kamers en ik heb het enorm naar mijn zin. Ik ben lekker op gang aan het komen met mijn studie. Tentamens komen eraan dus er moet wel genoeg gebeuren maar dat gaat zeker goed komen. Daarnaast lekker van het studentenleven aan het genieten. Dat houdt onder andere in dat ik druk ben bij/met Navigator studentenvereniging Utrecht (NSU). Een erg mooie studentenvereniging met erg veel mooie mensen. Best bijzonder, zo’n grote groep studenten die allemaal voor God gaan.

Ik wilde vandaag een kort stukje uit ‘Het elfde uur’ met jullie delen. Het stukje heeft mij persoonlijk erg geraakt, hoe deze man alles opgeeft om Jezus’ voorbeeld te volgen. Hieronder de omschrijving van deze 10 minuutjes uit 'Het elfde uur':