Beste Mark,

Op jou vrag is geen ja of nee antwoord mogelijk, het is voor hem de manier waarop hij antwoord geeft op Christus roep "volg mij, en ik zal u vissers van mensen maken".

Ik zou er ook niet van staan te kijken als jij op een dag ook een blog plaatst waarin je ons verteld dat je over een tijdje stopt, omdat je ervaren hebt dat God jou ergens heen roept waar geen internet is.

Van mij zul je zo'n berichtje nooit krijgen, het is niet mijn weg, Hij die ons allen kent riep mij op een andere manier.

De ene weg is niet beter als de andere God roept je om de weg te gaan die Hij voor jou heeft bepaald en waarin je het best tot je recht komt, en als ik naar Afrika zou gaan dan kan dat heel opofferend lijken, maar God heeft dat niet voor mij bedoeld.
Dus dan mis ik mijn doel.

Groetjes,
en Gods zegen toegewenst,
Kees

Hallo Mark, Mooie uitzending idd. Wat Kees zegt raakt eigenlijk de kern. God roept ieder mens in een persoonlijke roeping. Je kunt helemaal miskleunen als je zoiets doet terwijl God je er niet toe geroepen heeft. We moeten biddend en tastend naar Zijn Wil (dus niet onze eigen wil) met ons persoonlijk leven zoeken. God kent onze talenten en onze beperkingen. Don Bosco ging met de jeugd aan de gang. Moeder Teresa deed hetzelfde wat Hans van der Lee gaat doen. Damiaan werd priester in de melaatsenkolonie Molokai tot troost der ontroostbaren. Maar ook Nederland is missie- of zendingsgebied tegenwoordig. En ook hier is grote nood, al heeft niemand echt honger. Alcohol- en drugsklanten schreeuwen om de Verlosser, al beseffen ze het vaak zelf niet. Hoeveel mensen vlak om ons heen zijn er niet levend dood, door wraakgedachten, geldzucht, verbittering, gloeiende haat tegen buitenlanders noem maar op? Ik hoorde van iemand die zo hoopt dat er eens een Turks kind wordt doodgereden. Steeds hoor je van zelfmoorden, heel dicht bij je eigen huis. Dan denk je: waarom is me dat ontgaan? Ik bewonder iedereen die alle moeite doet van God te weten te komen wat Zijn wil is, die zijn roeping volgt en met Gods hulp alle belemmeringen van zich af weet te gooien. Ik bewonder Hans van der Lee omdat hij de consequenties trekt uit wat hij gelooft, en omdat hij als een terriër zijn persoonlijke roeping volgens God najaagt. Dat moeten alle christenen doen, dan verandert de wereld ontzettend. Ten goede dus hè? Of het licht aangaat. Licht der wereld, zout der aarde: wij. God zegt dat nog steeds tegen ons, dat we dat moeten zijn. Ik vind het verademend en hoopgevend als af en toe eens iemand zoals deze Hans laat zien dat het nog steeds actueel is, mogelijk en hoeveel vreugde het geeft, want ook dat zag je aan hem. Hij was als een met moeite ingehouden kachel van vreugde en hemelse gloed.

Hallo Obey, misschien voel ik je niet goed aan, maar proef ik nu een lichte negativiteit, of is het heilige jaloezie, als je schrijft: naar India kan iedereen? Eerlijk gezegd denk ik dat van mensen die tot zo'n taak in de wijngaard van God geroepen worden als Hans van der Lee en de Missionaries of Charity van moeder Teresa, toch wel een bijzonder talent en grote kracht gevraagd worden. Zeker heb je gelijk als je zegt dat het hier ook niet eenvoudig is de leven brengende Boodschap van God opnieuw onder de mensen te brengen, dat is nog nooit eenvoudig geweest, maar in de tropen komen er nog zoveel moeilijke dingen bij. Je moet wel een bepaalde afweer in jezelf hebben om voortdurend babylijkjes langs de weg te zien liggen en derg. Om maar iets te noemen. Ik dank God omdat Hij Zijn personeel door en door kent en mij niet naar Calcutta stuurt, want ik zou waarschijnlijk bij aankomst op het vliegveld meteen dood neervallen door knokkelkoorts of malaria.

Morgen Obey, al die dingen op tv volg ik niet zo erg, maar ik heb niet de indruk dat Knevel zich veel van het gezwam, de onkunde en de kritiek van mensen aantrekt, daarvoor staat hij te sterk in zijn zending als ik het zo mag uitdrukken. Hij lijkt me een man die er des te harder tegenaan gaat naarmate hij meer weerstand ondervindt. Ik reken mij wel tot de fans. Hij komt af en toe knoestig en puberachtig op me over, maar altijd oprecht, altijd kwetsbaar zichzelf en dus ook nederig achter alles ondanks zijn grote mond vaak en zijn overassertieve benadering. Dat is deels pose volgens mij. Als antwoord op je laatste vraag een kleine bijdrage, maar dat wist je wel: God wil dat allen (de 6,7 miljard dus)gered worden en dat zijn volk, de christenen, zich daartoe geheel inzetten, zich beschikbaar stellen, want we zijn niet geroepen om in ons dooie eentje naar de hemel te gaan. Toch? Hoe ga jij dat doen, God helpen met zielen redden bedoel ik, of doe je het al? Heb je een gouden tip voor mij?

Hoi,

Soms heb ik het zelfde gevoel als Obey, dat het gemakkelijker is om naar India te gaan, dan om in Nederland getuigen te zijn van Gods liefde en zorg voor iedere Nederlander.

Daar staat tegenover dat je iedere vorm van zekerheid opgeeft als je er voor kiest om in een sloppenwijk te gaan wonen, de kans dat je gezondheid of zelfs je leven schade oploopt is een stuk groter, ik heb bewondering voor hem en zijn vrouw.

Obey blijf de moderne communicatiemiddelen gebruiken, ook daarmee bereik je een bepaalde doelgroep die door andere niet wordt bereikt. Ik wens je Gods wijsheid en creativiteit daarbij toe bij het gebruik hiervan en van wat je daarbij doorgeeft, ook zo heb je deel aan de grote opdracht.

Groetjes,
en Gods zegen toegewenst,
Kees.

Hallo Kees, Obey en Jan-Paul,

Ik vind het mooi om te zien hoe jullie met elkaar in gesprek zijn en elkaars mening daarbij respecteren. Dit wilde ik even met jullie delen.....

Groeten, Mark B.

Hallo Obey, vroeger kwam ik regelmatig in de kerk in Amsterdam Zuid-Oost, de Drie Stromen heb je daar en de Nieuwe Stad. Veelkleurige parochies, wat me altijd vreugde geeft, omdat het me doet denken aan de Ontelbare Menigte uit alle stam, natie, taal enz. Daar staat pastoor Frans Mulders, s.m.a. Dat is Societas Missio Africana. Hij zegt vaak in zijn preek dat we de plicht hebben te getuigen. Na de mis bij de handenschudderij zei ik eens tegen hem: u zegt altijd dat we moeten getuigen, maar u zegt nooit hoe. Hij keek even verbluft en schaterde toen. Toen zei hij: daar zal ik de volgende keer over preken. Maar ja, ik was er de volgende keer niet.
In dezelfde Bijlmer liepen eens in winkelcentrum Amsterdamse Poort 2 zwarte mannen in het pak. De een stond met boeken geloof ik, de ander hield de bijbel open en omhoog en verkondigde het evangelie. Toen ze klaar waren ben ik ze gevolgd, tot het metrostation. Ik heb ze aangesproken en gevraagd waar ze vandaan waren, Rotterdam, en mijn bewondering uitgesproken. Ze waren blij en vurig. Maar wie had er naar ze geluisterd? Geen hond. Ze stonden te preken alsof ze op de maan stonden. Niemand nam zelfs de moeite om ze uit te lachen, te bespotten, ze waren een non-factor. Deze tijd is vreemd Obey. Ten eerste durf ik gewoon niet wat zij deden, daar ben ik heel eerlijk in. Maar je krijgt zulke vreemde reacties. Iemand zei eens tegen me: 'eeuwig leven? verschrikkelijk, ik moet er niet aan denken, ik kom de dag al niet door'. Als je het woord 'geluk' gebruikt, denken mensen dat je ze probeert te bedonderen of dat je gestoord bent. Je oogst achterdocht. Gewoon gewoon. Geen geluk, stel je voor, gewoon is gelukkig genoeg hoor. En dan al die kerken. Je brengt iets dat door de cultuur en de tijd achterhaald is. En dat bevlekt is door negatieve verhalen over misstanden op alle gebied. Of je nu bij de reformatorischen leest over keiharde ouderlingen en mensen die zich meteen ophingen na de preek, of bij de katholieken over meppende zusters op schooltjes, het is allemaal negatief. Als je het woord 'hel' gebruikt, krijg je een verhaal over bangmakerij. Ik denk zelfs, dat als je op het water wandelt, de mensen de politie bellen: die man jaagt de eendjes weg.
Ik was een keer in Utrecht met iemand op een katholiek jongerendag, we moesten buiten snoep uitdelen en het evangelie proberen te bespreken. Je kreeg 2 soorten mensen: de ene groep moest er niets van hebben. Mag ik u iets vragen? Neen. Wegwezen. De andere groep wist het al, dus geloofden.
Misschien had ik mijn vraag aan jou anders moeten formuleren. Hoe breng je die boodschap van God in deze tijd, maar zo dat hij als nieuw klinkt. Om met Johannes van het Kruis te spreken: met een stem die de kracht heeft de dode uit zijn graf te roepen, zodat het vuur overslaat op de wil der dolende en volstrekt onverschillige toehoorders? Hoe benader je opnieuw met de frisheid van de tijd na het eerste PinXteren een volk met versleten, aftandse en deels afgebroken kerken, een volk bovendien dat God zoekt in gadgets, sex en vermogensbeheer ('mijn geld gaat goed') of in valse religies, wat het ook maar is aan krankzinnige humbug en verzinsels, maar niet het christendom, dat nooit? Ik ben bang dat de tijd en de situatie erg gecompliceerd zijn en dat God dit op de een of andere manier Zelf ter hand moet nemen. Wij kunnen weinig meer doen dan ons helemaal openen voor Hem zodat Hij de volleidige beschikking over ons kan hebben en Zijn gang kan gaan met ons lichaam, onze geest en al onze vermogens.

Beste Jan Paul,

Ik heb gelukkig geen meppende nonnetjes gehad, en hoewel alles misschien niet kindvriendelijk was geloof ik dat dit voor een deel ook een teken van onze tijd is, waarin afgezet wordt tegen alles wat ouders doen.

Ik wil proberen in te gaan op de dingen die je schrijft, allereerst wat betreft die 2 predikers, de belangrijkste vraag is niet "heeft het efect wat ze zeggen, maar hebben ze gedaan wat God wilde". Dit alles kan een deel van de training zijn die God hun oplegt om in het kleine trouw te zijn, voordat hun iets anders wordt toevertrouwt.

Afgelopen zaterdag was er een grote evangeliesatieactie in Nijmegen, mensen uit allerlei kerken gingen met rozen, leuke kaartjes met pakkende teksten, cabaret en dans de straat op om zo met mensen in gesprek te komen. Vijf mensen hebben die avond hun leven in handen van de Heer gelegd, en dan hebben we nog geen zicht op wat dit alles heeft betekent voor anderen die ze hebben gesproken, want al die mensen hebben gehoord "dat God van hun houdt".

Er is geprobeerd eigentijds, creatief en vooral biddend te zoeken naar vormen die de hedendaagse mens even stil doet laten staan, en ze even helpt om na te denken over Gods liefde voor hen.

Ook al kennen de mensen de boodschap, dat wil niet zeggen dat ze geloven, en soms kan een andere benadering ze helpen om werk te maken met wat ze weten.

'eeuwig leven? verschrikkelijk, ik moet er niet aan denken, ik kom de dag al niet door'.
Ik kan me heel goed indenken dat mensen dat gevoel hebben, omdat ze niet weten dat ze een nieuwe schepping zullen zijn, en dat iedere traan zal zijn uitgewist. Ze denken te aards en daarom reageren ze zo. Maar afwijzen leidt ook tot een vorm van eeuwig leven maar dan vol pijn.

Groetjes,
en Gods zegen toegewenst,
Kees.

Ha die Kees, relaxte schrijver ben je. Je beziet de dingen heel rustig en relativerend. Je laatste opmerking: een vorm van eeuwig leven, maar dan vol pijn, dat is dan de eeuwige dood hè? Je bevestigt dat het (onder)bewustzijn na het lichamelijk overlijden niet uitdooft, of eindigt zoals ook Mary Baxter heel duidelijk stelt in haar boek. Daarom is achter Jezus aan gaan ook zo belangrijk, weinig mensen die maar structureel lopen te zondigen en van onrecht en valsheid te houden hebben in de gaten dat ze zich een afgrijselijke val aan het zetten zijn door het bedrog van de duivel. Daarom kom ik misschien een beetje gejaagd en geobsedeerd over af en toe. Als die zielen, jongen, al die loverboys, al die geldwolven en die kindermisbruikers, drugsdealers, bolletjesslikkers, ga maar door, ga maar door. Wat zouden ze zich bedenken als ze wisten hoe hun geestelijke constructie, door de God die Liefde is bedacht en vervaardigd, in elkaar zit en als ze wisten wat hun te wachten staat aan het eind van de rit. Of je in het holst van de nacht niets vermoedend met 130 op een per ongeluk openstaande brug afscheurt. Wat een tragedie! Ja toch? Daarom heb ik zo'n ontzettende drang om te scoren in dat opzicht, begrijp je? Het frustreert me dat het zo moeilijk geworden is de dingen van de Waarheid aan de man/vrouw te brengen op grote schaal, omdat we in een post-christelijke cultuur zitten. In de bijbel staat ergens: voor de afvallige is alle hoop vervlogen. Maar als nu hele volkeren, hele culturen afvallig aan het worden zijn? Daarbij komt dan ook nog dat de tijd kort geworden is. De Tekenen weet je, de Tekenen. Ze zijn er volop hoor, dat zie jij toch ook, naar ik aanneem? Er is weinig tijd meer, ik vermijd het woord "haast" liever, om de begrijpelijke reden dat alle tijden toch in Gods hand zijn en dat Zijn plannen inderdaad nooit falen. Maar volgens mij moet er in vrij korte tijd ontzettend veel werk verzet worden, onwaarschijnlijk veel werk in de Wijngaard.

Ook voor jou een hartelijke en broederlijke groet en Gods zegen.

Beste Jan Paul,

Ik proef in alles dat je zorg hebt voor hen die verloren dreigen te gaan maar juist daarom moet je ervoor zorgen dat je blijft rusten aan zijn voeten zoals Maria deed.

Je noemt allerlei verschillende rampen als drugs etc. maar hoe zit het met je familie, en je buurvrouw en de mensen bij je in de straat, kennen zij God al, en bid je ook voor hen dat zij God zullen leren kennen.

Ik weet niet of alles moeilijker is geworden, ik denk dat deze tijd vraagt om een andere manier van evangeliseren, mensen worden niet geraakt door een boodschap van hel en verdoemenis maar massaal wordt er gezocht naar liefde, als mensen horen dat ze geliefd worden zal dat eerder hun hart raken. we hongeren naar liefde.

De boodschap van het Evangelie moet het hart raken, en ook dat zal je eigen hart weer verwarmen.

Hoe spijtig ook je kan niet iedereen bereiken, maar dat is jou taak niet, jij moet zorgen voor dat deel dat jou wordt toevertrouwd, en voor de rest kun je bidden dat ze in die omstandigheden komen dat ze ontvangkelijk worden om Gods Woord te ontvangen.

Broeder de tekenen des tijds zijn inderdaad te zien, en velen herkennen ze ook, maar toch blijf rusten in Zijn hand. Jezus heeft gezegd dat alleen de Vader dag en uur kent, bidt dat Hij je leidt naar de mensen die Hij op het oog heeft omdat ze uit jouw mond Gods Woord moeten horen, en ga met die mensen een relatie aan zodat ze door jou heen Gods Liefde zullen zien.
Van de eerste christenen werd gezegd "ziet eens hoe ze elkaar liefhebben", laat ook bij de laatste christenen dit zichtbaar zijn.

Groetjes,
tot broederschap verbonden in Christus Jezus onze Heer wens ik je Gods zegen toe,
Kees.

Hallo Kees, zeker is het zo dat mensen beginnen te lachen of je wegwuiven met hun hand als je over de hel begint. Ouwe koek, bangmakerij! Ga jij 's effe weg met mijn! Even zeker is er een zeer grote dorst naar waarheid en liefde in een geestelijk totaal ontredderde en verwarde wereld. Maar kijk eens naar het zo goed als helemaal wegvallen van de collectieve moraal. We hebben dat spotje gehad over het korte lontje, op tv zien we interviews met dames van de eervolle hoerenvakbond. Niks mis mee. Iemand waagt het op te komen voor de rechten op sex van pedofielen. Dan wordt er wel geprotesteerd ja: blijf van mijn kinderen af. Het geroddel en de oppervlakkigheid op tv, je huid en je nagels, je haar, wees lief voor je billen! Dat zei Paulus niet hoor, die zei: ik beuk mijn vlees. De financiële anti-moraal van de geldwolven, de hardheid vaak van de mensen in winkels, in het verkeer, de onverschilligheid voor alles wat niet jou zelf en je eigen voordeel betreft. Jezus zegt: in de laatste dagen zal de liefde van de meesten verkillen. Het is geestelijk ijs- en ijskoud aan het worden. En dan kan er wel behoefte aan liefde zijn, maar er is m.i. toch meer behoefte aan koopkracht en vermaak. De mensen zoeken het geluk juist waar het niet is, als een paard dat het vuur in loopt. Ik hoor zeggen: wat is belangrijk voor een goede relatie? Veel sex. Juist niet, denk ik dan, juist niet! Beheersing en maat geeft juist meer liefde en verlangen naar elkaar. Een muzikant van internationale faam werd gevraagd: hoe kan dat dat jij nog steeds bij je eerste vrouw bent na 30 jaar? Antwoord: omdat ik zoveel reis. Gedwongen perioden van onthouding houden de liefde sterk. Op elk gebied misleidt de mens zichzelf omdat de Waarheid verdwijnt.
Nu de vraag: hoe komt het dat de collectieve moraal aan het wegzakken is, wat ik eigenlijk zie als een terugkeer naar heidens, pre-christelijk egoïsme. De oude Adam neemt revanche en heeft de Nieuwe er uit weten te werken. De dood is opgestaan. Ik denk toch dat een belangrijke factor is dat de duivel erin geslaagd is oordeel en hel totaal naar het rijk der fabelen te verwijzen. Als ik door de stad fiets en daar zitten een stel slordige klanten op een stadsbankje met bier en grote joints rommel te maken en luidruchtig te wezen, denk ik: jullie zijn levend dood. Kick af, ga door de hel heen en er weer uit en zet je leven op de rails in nuchterheid en werk. Zo niet blijf dan zo leven als nu tot de dood en de hel je overvallen en je er nooit meer uit komt. Als ik zeg: God is liefde, beginnen ze te lachen en houden hun halve liter omhoog en zeggen: en bier is lekker, kom erbij zitten, bras en zwelg en zwam volslagen nonsens en ventileer de ene stommiteit na de andere samen met ons. Maar als ik zeg: jullie zijn levend dood, wordt het heel stil. Waarom voeden we onze kinderen op met sancties? Omdat ze anders worden als de man uit de 10e psalm: de goddeloze zegt bij zichzelf: ik doe wat ik wil, er is geen oordeel, God bestaat niet. Ook al zijn hel en verdoemenis ouderwets geworden, d.w.z. in het collectief (valse) besef ouderwets en belachelijk gemaakt door satan zelf om de mensen vooral bij te brengen dat er geen straffen bestaan en dat je kan doen wat je wil, de Waarheid is niet veranderd sinds Jezus zei: als je rechterhand je tot zonde verleidt, hak af, weg ermee. Liever met 1 hand naar de hemel dan met 2 naar de hel. Hij zegt het, niet ik. Hij, GOD. Al die lamstralen en die ellendelingen die anderen levenslange pijn bezorgen op talloze manieren, zouden die misschien niet even bij zichzelf te rade gaan als ze weer beseften dat ook voor hen de klok doortikt en dat er rekenschap gevraagd zal worden? Als iemand die met kinderen knoeit weer eens aan de woorden van Jezus denkt die daarover gaan?De duivel is erin geslaagd alles wat Jezus toegevoegd heeft aan het collectief bewuste, ongedaan, ongezegd, ongedacht te maken. Ik zeg wel eens tegen de Heer: wekt U Willibrord en Bonifacius maar op, want ze kunnen gewoon helemaal opnieuw beginnen.
Tenslotte: zeker probeer ik in mijn directe omgeving het Licht door te geven, meestal zwijgend, gewoon maar door het te zijn of ernaar te streven het te zijn in de keuzes die ik maak de hele dag. En ook verwijl ik eigenlijk de hele dag wel aan Zijn voeten, in voortdurend gebed, door genade. Ik dacht: God en ik zijn 2 kamers waar de telefoons de hele dag open staan, of 2 communicerende vaten, of God is de oceaan en ik ben een grot die er mee in verbinding staat en de hele dag gaat God in en uit en spoelt mijn geest door met zijn zoute, reinigende kracht en houdt mij schoon.

Bless u broer, gezegende zondag

Beste Jan Paul,

Wat fijn dat je mag ervaren dat je iedere dag weer aan Gods voeten zit, en dat Zijn Geest je in en uit gaat, zodat je in Hem blijft. Zo mag je ervaren dat jij zijn tempel bent.

Alles wat je schrijft herken ik, ik heb zelf gewerkt tussen daklozen en verslaafden op straat, en ik heb al die ellende van dichtbij gezien. Maar ik heb daartussen ook kinderen van God gevonden, ook al zijn ze nooit meer dan babychristenen geworden, ze waren kinderen van de Heer.

Een oud gezegde zegt: "hoe groter de zonde, hoe groter de genade". En juist in onze dagen gaat dit zeker op. Toch is dit alles niet nieuw, in de tijd van Paulus kwam dit allemaal ook voor, even openbaar als nu.

Juist de kilheid van de maatschappij doet het verlangen ontstaan naar persoonlijke zekerheid dat men geliefd is. Paulus zegt in een van zijn brieven üw vriedelijkheid zij alle mensen bekend", en de vriendelijkheid is een vorm hoe wij de liefde kunnen uitstralen. Door de mensen te groeten, door een glimlach laten we even de zon schijnen om ons heen.

Als ik onbekende groet dan doe ik dat omdat ik weet dat Jezus van hun houdt, en ik heb nog nooit een verkeerde reaktie terug gehad. Mensen worden daardoor gezien, en ieder heeft de behoefte om gezien te worden.

Ik heb geen oplossing, ik heb mijn eigen manier van doen die bij me past om een klein lichtje te zijn in deze duisternis.

Broeder,
Groetjes,
en Gods zegen toegewenst,
Kees.

Goedemorgen Kees, boeiend dat ook jij in het dak- en thuislozenwerk gezeten hebt, ik ook. Ik heb wel ervaren dat het heel, heel moeilijk is, Christus verlossing te implementeren, met Zijn hulp uiteraard in zulke mensen, die vaak zo vast zitten in te gronde voerende krachten. Om verlost, opnieuw geboren te worden, moeten ze de moed hebben de hel door te gaan in het besef dat hij nu nog eindigt tijdens hun leven, maar straks niet meer, als ze te lang uitstellen. Indertijd kwam ik ook veel op Hoog Catharijne, waar verloren meisjes toen nog hun diensten aanboden voor bijna niets, als ze maar wat drugs bij elkaar "werkten". Daar zie je hoe machtig ook de duivel kan zijn, al is hij in principe overwonnen. Begrijp me niet verkeerd, ik loop niet de hele dag rond te briesen en de hel te preken. Ik stroom in feite over van vreugde en dat merk je in de omgang met mij en het werkt aanstekelijk. Ik geloof alleen sterk dat de ondergang van onze cultuur te maken heeft met het verdwijnen van het geloof in de straffen hierna. Als je nu door je oogharen kijkt vanaf een andere planeet, zeg maar en je ziet ineens dat in tijd van 30 jaar vele honderden kerken verdwenen zijn in West-Europa, wat kun je dan anders concluderen dan dat de westerse mens de Waarheid heeft weggedaan uit het maatschappelijk leven? Dat is zeer verontrustend. Je kunt zeggen: dan wordt het heel donker, want bij elke kerk waar de beuk ingaat is het feest in de hel, moet je maar rekenen. Ik zeg altijd: de duivel deelt weer eens cigaren uit, er wordt een kerk neergehaald. Maar hoe reageert God? Is het niet veel erger allemaal dan in de dagen van Noach, toen de Waarheid nog niet geopenbaard was en je zou kunnen zeggen: och, de mensen wisten nog niet beter? Ik bid voor inzicht en ik vraag aan God wat ik moet doen. Ik voel een drang om iets te doen, al is het vechten tegen windmolens, maar moeten wij christenen met lede ogen en passief aanzien hoe alles dat van Christus is ten onder gaat in enkele tientallen jaren? Want het gaat nog steeds hard door hoor. Onze pastoor heeft af en toe 3 uitvaarten per week. Allemaal vergrijsd, maar wat komt er van onderaf bij? Erg weinig.
Mooie dag met onze leven Heiland en Vriend, dat wens ik je en iedereen van harte toe. Jan Paul

Beste Jan Paul,

Jezus heeft belooft dat Zijn kerk niet ten onder zal gaan, dus hoe slecht het er ook uitziet Zijn kerk zal Leven.

Vermoedelijk zullen we in de toekomst op een andere manier kerk zijn als nu, waarom zouden we ons vast houden aan de vorm. In China waar alleen maar huisgemeente bestaan is de kerk een levende realiteit, en zo snel groeiend dat we daar de Bruid als een desem van de maatschappij zien. Misschien zou een jaar of vijftien onderdrukking misschien wel goed zijn.

Cornee heeft het in zijn blog van afgelopen zondag erover dat wij als kerk zijn besmet door het maatschappelijk denken, en misschien is dat wel wat alles zo verontrustend maakt en waardoor mensen uit de kerk zo weinig boodschap hebben aan anderen.

Maar een ding wil ik wel zeggen, ik zie een generatie jongeren opstaan die het zout zijn in de kerk, die het licht zijn voor hun omgeving, en waarvan iedereen weet dat ze zo zijn omdat ze in hun hart, in hun mond en hun denken het vuur van Christus dragen.

Broeder, al zouden vader of moeder u verlaten Ik verlaat u nooit. Psalm 27:10

Groetjes,
en Gods zegen toegewenst,
Kees

Jezus bleef in Israel ging niet naar Spanje in zijn eigen land begon hij eerst de dingen op te bouwen want hoe kan je iets bouwen in een ander land terwijl je geen voorbeeld heb in je eigen land. Een ieder zou zijn eigen land moeten opbouwen genoeg mensen om te helpen alleen enkel 1 probleem de hogere machten die het altijd onmogelijk maken en daarom staat er ook waar we voor moeten vrezen zijn de hogere machten op aarde. We zijn niet voor niets in een land geplaatst en bij de ouders die je heb.