Sinds een tijdje woon ik nu in Utrecht op kamers en ik heb het enorm naar mijn zin. Ik ben lekker op gang aan het komen met mijn studie. Tentamens komen eraan dus er moet wel genoeg gebeuren maar dat gaat zeker goed komen. Daarnaast lekker van het studentenleven aan het genieten. Dat houdt onder andere in dat ik druk ben bij/met Navigator studentenvereniging Utrecht (NSU). Een erg mooie studentenvereniging met erg veel mooie mensen. Best bijzonder, zo’n grote groep studenten die allemaal voor God gaan.
Ik vind het een uitdaging, lekker te investeren in nieuwe mensen hier in Utrecht. Ook op mijn studie lopen genoeg mensen rond die mijn interesse wekken.
En toch, toch ben ik alleen. Ik keer terug van een borrel bij NSU, kom terug van studie, en kom in mijn eigen kamertje binnen. Even niemand om mij heen is soms best lekker kan ik getuigen, maar soms voelde ik mij best alleen de afgelopen week. Niet eenzaam, zo zou ik het niet omschrijven. Nee meer dat ik het uiteindelijk toch zelf moet doen. Niemand die mij uiteindelijk helpt om mijn tentamens te halen, vrienden te maken bij NSU, van het leven te genieten, mij naar God terugbrengt.
Dus dat moet je zelf doen, dacht ik althans. Ik had afgelopen donderdag een moment dat ik moest huilen, niet om het feit dat ik alleen was, nee integendeel, ik moest huilen om het feit dat God er altijd is. God die altijd op mij staat te wachten, mij altijd wilt helpen, altijd naar mij omziet. Soms heb je van die momenten dat het even een laagje dieper gaat, dat het van je hoofd naar je hart afzakt. Zo’n moment had ik donderdag en het was ‘heart touching’. God die mij vertelt dat ik ten diepste helemaal niet alleen ben, maar altijd met/bij Hem ben……
Groeten, Mark
Gerelateerd
In God's aanwezigheid
Vlieger, wat zie ik uit naar je aanwezigheid!
Bij God zijn
Soaking in God's glory
Een gevoel...
Reacties (4)
Utrecht is een prachtige stad om te studeren, er wonen veel bijzondere mensen, en de Navigators zijn de beste studentenvereniging van Nederland, waarbij NSU wel een van de beste van Navigators Nederland is, de leus niet voor niets "Christus kennen en bekend maken". Wat dat betreft ben je een bofferd.
En toch, soms kom je thuis en heb je behoefte om iets met andere te kunnen delen, een arm om je schouder, iets bijzonders iets verdrietigs dat maakt niet uit, maar iemand die tegenover je op de bank zit en naar je luistert. Zo zijn we geschapen.
We weten wel dat God altijd bij ons is, maar we voelen dat niet altijd zo, hoofd en hart zijn gewoon niet altijd in evenwicht.
God wilde afgelopen donderdag blijkbaar een voor een beetje evenwicht zorgen, een moment van samen zijn om te bewaren zodat je het je zult herrineren als je weer gevoelens van alleen zijn ervaart.
Je mag me altijd opbellen als je je alleen voelt, we praten wat, we bidden wat want het is goed als broeders samen zijn, ook al is dat door de telefoon, en ik ben vaak nog laat wakker dus schroom niet.
Groetjes,
en Gods voelbare nabijheid toegewenst,
Kees.
Ik denk niet dat je mijn insteek helemaal begrijpt. Zoals ik het stukje schreef voelde ik mij niet eenzaam en vond ik het ook niet negatief dat ik dat gevoel had. Het was puur dat je soms stilstaat bij het feit dat je het uiteindelijk toch zelf moet doen, althans dat denk je vaak. Het tegengestelde is waar: God is er altijd voor mij! geweldig, en dat ging even van mijn hoofd naar mijn hart.... Dus ik vind het aardig aangeboden van je dat ik je altijd kan bellen, dat siert je, maar dat is niet echt wat ik nodig heb :) zo dit stukje lezend.....
Groeten en lang leve Utrecht :)
Mark
Ik begrijp precies wat je bedoelt, alleen zijn is een situatie waarbij je het gevoel kunt hebben dat je alles zelf moet doen. We weten dat we nooit alleen zijn omdat God belooft heeft dat Hij altijd bij ons is, en Hij is getrouw en wat Hij belooft is waar. Alleen zijn is bij tijd en wijle fijn en gezond, maar soms kan het negatief werken en ons naar strot grijpen, en verliezen we het zicht erop dat God met alles naast ons staat, vandaar mijn aanbod. Ik heb het dus niet over eenzaamheid want dat is iets anders. Bij alleen zijn heb je soms de behoefte aan iemand anders bij eenzaamheid heb je het over een geestesgesteldheid.
God is getrouw en nabij en als Hij ervoor zorgt dat het van hoofd naar hart gaat zoals afgelopen donderdag, dan doet Hij dat om iets aan ons te leren maar ook omdat Hij aan ons wil laten weten dat Hij ons even aan Zijn hart wil drukken zodat we even kunnen rusten aan Zijn voeten. Zijn nabijheid ontroert ons, laat ons zien dat we verkeert hebben gedacht en laat ons voelen dat Zijn trouw ons denken overstijgt.
God houdt zoveel van je dat Hij niet wilde dat je in die spiraal van denken "dat je alles zelf moet doen", vast bleef zitten. En soms doet Hij dan aan wat jij zo mooi noemt 'heart touching', en soms wordt je gegrepen door iets uit Zijn Woord, door de natuur Zijn schepping en soms moet je dan een beroep doen op anderen die je gegeven zijn. God kent veel manieren om daarin Zijn liefde en trouw aan jou te laten merken. Je bent nooit alleen maar soms moet je daaraan herrinert worden, daarom laat ik mijn aanbod voor je open staan.
Groetjes,
en Gods zegen toegewenst,
je NSN broeder Kees.
