Wanneer zijn we dat nog, afhankelijk van God? Als ik voor mezelf spreek zijn dat vaak de momenten dat ik hiertoe genoodzaakt ben, ofwel ik heb geen andere mogelijkheden meer. Vaak ga ik het eerst zelf proberen op te lossen of schakel ik andere mensen in die mij van hulp kunnen zijn.
Toch is het apart want wie is Koning en Meester of alles wat leeft, juist ja. Maar toch komt het er vaak op neer dat we eerst naar de dokter gaan als we ziek zijn, en als hij er niet uit komt gaan we naar God.
Een typisch voorbeeld daarbij is kanker, iets wat door dokteren vaak niet opgelost kan worden. Veel mensen zeggen dat God ook dokteren gebruikt om mensen beter te maken; zeker mee eens maar betekent dat ook dat we het eerst bij hun moeten ‘proberen’?
Het lijkt net alsof het voor mij allemaal gesneden koek is als ik dit zo zeg, maar dat is het zeker niet. Want ik vind het voor mijzelf vooral lastig om enige balans te vinden. Ik geloof namelijk dat je niet bij elke keuze eerst God om een bevestiging hoeft te vragen. Ik ken mensen die aan God vragen of ze eerst moeten gaan eten of eerst boodschappen moeten gaan doen. Ik vind dit voor mijzelf te ver gaan aangezien ik denk dat God ons niet voor niets hersenen heeft gegeven om onder andere zelf na te denken..
Maar aan de andere kant zoals ik het nu doe (veel keuzes zelf maken) vind ik ergens ook niet relaxed want ik merk dat ik daarbij God vaak buiten spel zet. Maar er is een lichtpuntje; de Heilige Geest! Wat vind ik het tof dat ik deze van God ontvangen heb. Ik weet niet of je, bij het lezen van deze oplossing, afhaakt maar ik geloof dat het DE oplossing is. De Heilige Geest kan immers dingen aan je doorgeven die God aan je wilt vertellen. Luisteren, daar komt het dan op aan. En zijn we dan bereid te luisteren als de HG ons vertelt (gaat vaak door je geweten) dat we ons brood mogen afstaan aan die meneer daar op de grond….
Heb jij voor jezelf een duidelijke grens tot waar je afhankelijk van God wilt zijn? En vind jij dat deze grens in de toekomst misschien verlegt mag worden?
