Je ziet haar staan en het is liefde op het eerste gezicht. Na 2 jaar verkering te hebben besluit je haar tot huwelijk te vragen, en… ze zegt ja! Het leven gaat snel en voor dat je het weet is het huisje, boompje, beestje.
Misschien mag dit iets genuanceerder, maar ik denk dat je snapt wat ik bedoel.
Ik heb op dit moment meerdere mensen van mijn eigen leeftijd die net een relatie hebben gekregen. Daármee ben ik aan het denken gezet; hoe denk ik eigenlijk over een relatie? Het is een vraag die ik erg lastig vind te beantwoorden. Want met deze vraag rijst bij mij direct de vraag: Hoe heeft God de relatie bedoelt?
Het oude testament vertelt over tentenkampen, tent aan tent. Als Abraham ruzie had met zijn vrouw, kon de rest meegenieten. De mannen trokken ten strijd en de vrouwen waren bezig met de opvoeding van de kinderen en het bereiden van eten. Dit zijn twee voorbeelden van het oude testament wat er vandaag de dag heel anders uitziet. Een betonnen huis waar er niemand kan horen wanneer je ruzie hebt met je vrouw, en als je problemen hebt in je relatie wordt je toch vaak geacht het zelf op te lossen.
Als ik zo om mij heen kijk dan vind ik het erg mooi om te zien wat voor tijd mijn vrienden stoppen in hun relatie. Ze willen er helemaal voor gaan en nemen hun relatie uiterst serieus. Meestal is het ook zo dat deze mensen minder tijd overhebben voor de vriendschap die je met ze hebt. Een vraag die ik daarbij heb is: Is het gezond dat er zoveel tijd van hun wordt gevraagd? Of hebben ze misschien te hoge verwachtingen van de relatie? Ik kan het mij goed voorstellen hoor: Ik wil straks ook niet met mijn vrouw in één huis wonen waarna ik erachter kom dat het toch niet helemaal zo is zoals ik gehoopt had. Maar er word wel een enorme druk op de relatie gelegd op deze manier.
Hoe zie jij relaties? Vind jij dat er teveel druk ligt op het huwelijk vandaag de dag?
Gerelateerd
Trouwen of samenwonen
Seks in het huwelijk
Een relatie met God versus menselijke relaties
Investeren in relaties
Hoe is je relatie met Jezus?
Reacties (11)
Wij, die doordat we het geloof in Christus ontvangen en aangenomen hebben toch in allereerste instantie van God zijn en derhalve onder alle omstandigheden van ons leven met Hem rekenen, van Hem vertrekken en tot Hem terugkeren, zullen ons ernstig af te vragen hebben of wij geroepen zijn tot het huwelijk.
Dit is iets zeer persoonlijks natuurlijk. De weg om die roeping te verhelderen, zoals het vaak mooi genoemd wordt, is al even persoonlijk. Wie zoekt zal vinden, God kennende.
Wie zijn motieven eerlijk en in samendenk met God ofwel biddend onderzoekt zal eveneens vinden.
Wie dan tot het huwelijk geroepen zijn, zullen hun relatie ook laten heiligen, daarmee bedoel ik dat idealiter man en vrouw er dan steeds naar streven in elkaar Christus te zien en te dienen. Een geheiligde driehoeksverhouding: God in het christelijk huwelijk. De christen ziet toch al in elke naaste Christus, en wil in de naaste, die immers naar Zijn beeld geschapen is, Hem dienen en eren, maar in het huwelijk wordt dat dan nog meer toegespitst op de door God geschonken ene levenspartner. Elkaar op een voetstuk plaatsen.
Wat je je afvraagt: of het gezond is dat zoveel tijd besteed wordt aan je relatie enz, ik denk dat erg persoonlijk is en afhangt van je karakter. Ook in dit opzicht is het moeilijk voor anderen te denken.
In elk geval is het zeker zo dat je, eenmaal gekozen hebbende, ook alle andere deuren hebt dichtgegooid.
Iemand zei eens: kijken mag toch? Daar schuilt toch geen kwaad in? Hij bedoelde: kijken naar vrouwelijk schoon terwijl je zelf een vaste partner hebt, laten we zeggen: reeds verloofd bent. Hoe onschuldig is kijken?
Ik geloof toch dat God anders denkt dan wij meestal aannemen. Trouw staat wel zo erg hoog in Gods vaandel dat het woord trouw verwant is met truth en true in het Engels, waarheid. Zit in rondloeren toch niet iets onbe-trouw-baars, iets onwaarachtigs? Waarom die belangstelling nog als je al verloofd of ge-trouw-d bent? Je kijkt toch naar vrouwen anders dan naar ander natuurschoon als de duiven op de Dam of galopperende paarden in een voorjaarswei. Daar komt geen greintje begeerte bij, niets, of je moet erge honger hebben, maar ik eet geen paardenvlees en ook geen duif.
Tijd terug was er een tv-reclame herinner ik me waarbij een man buiten de pashokjes zit te wachten. Eindelijk gaan de gordijntjes tegelijk open en komen uit 2 hokjes 2 vrouwen naar buiten, zijn eigen vrouw met iets dat ze aangepast heeft, iets nieuws dus en de andere, vreemde vrouw, met haar eigen kleren, die wegloopt met iets dat ze aangepast had maar nu terug gaat brengen naar het rek. De laatste vrouw kijkt hij lang na, terwijl zijn eigen vrouw zich in haar nieuw aangepast kleertje aan hem tracht te tonen, haar echter ziet hij totaal niet staan. Triest eigenlijk, al is het een reclame, je hebt medelijden met die vrouw en je vindt hem een hufter. Of niet dan?
Groeten, toffe week, JP
Het punt wat JP aanhaalt m.b.t. het begeren van andere vrouwen is waar. De schepping is zo gemaakt dat man en vrouw zich tot elkaar aangetrokken voelen, daar is niets mis mee. Het gaat er wel om wat je daarmee doet als bijvoorbeeld man zijnde, wat zijn je gedachten als je een mooie vrouw ziet?
Maar dat blijft een lastige strijd, want de verleidingen zijn overal aanwezig. In deze strijd mag je ook kracht en wijsheid van God vragen.
Wat bedoel je met de laatste zin: "Maar er word wel een enorme druk op de relatie gelegd op deze manier."
Het slaat op de zinnen die daarvoor staan. Dat ik vind dat er hoge verwachtingen zijn van het huwelijk en dat er misschien daardoor teveel druk op komt te staan. Maar wat vind jij Mark?
Groeten, Mark
Maar te veel druk op het huwelijk, geen idee. Ik weet niet over welke hoge verwachtingen je het hebt.
Ik wilde je trouwens een pm sturen, maar dat kan volgens mij niet...
Mark W
Ik zou sowieso noooit een relatie aangaan...grote kans dat het uitgaat...
Leuk dat je terug bent trouwens, werd al beetje saai af en toe. Nu niet meer.
Groeten, JP
Nou, dan kunnen wij mensen in dat geval alleen een relatie aangaan met God, in plaats van met mensen.
Mijn mening hoowr.
Naja, of ik zeker terug ben, is nog maar de vraag, de onderwerpen hier op GB interesereen mij niet zo heel veel meer.
Ik zit zelf in het avontuur dat "huwelijk" heet. Ik sta ervoor althans. Ikzelf zie een paar dingen die ik wel wil delen.
Zonder God kan je best trouwen en "happy" zijn. Maar het huwelijk zal het Doel missen. Want het huwelijk is een uitvinding van God, niet van mensen.
Met God kun je dus ook samen trouwen, maar dan doe je dat wel naar Gods maatstaven. En dan wordt het een heel ander verhaal. Ik zie het huwelijk als een verbond met z'n drieen. Ik, mijn vriendin en God. Da's totaal anders.
Het huwelijk zie ik als iets ontzettend moois, maar ontzettend moeilijk te behalen. Omdat ik geloof dat onze oude mens afgelegd dient te worden om samen één te worden, maar wel door het bloed van Jezus. God schept dus twee nieuwe mensen, en daarmee een totaal nieuwe relatie. Tot Zijn eer alleen!
Mijn verkeringstijd was absoluut geen verkeringstijd (in seculiere zin) maar een tijd van heiliging en reiniging. Trouwen terwijl je verslaafd bent, wordt echt lastig. Ik heb God ruimte gegeven, mijn verslaving is genezen en overwonnen en ik merk dat God me regelrecht het huwelijk inleidt. Magnifiek gaaf. En eng.....
Tof om te horen dat je het huwelijk zo ziet, daarin ben ik het namelijk helemaal met je eens. Het is zoals je noemt alleen een grote uitdaging om het tot iets moois te maken, het vergt namelijk zoveel meer opoffering, zelfverlochening en noem maar op.. Ik vind het mooi om te horen hoe je erin staat en wens je er het aller beste in, dat betreft dus Gods zegen!
Groeten, Mark
Dank je wel voor je bemoediging en bevestiging!
Groet Michel
