Vergeten?

Gebedsbroeders

Twee jongens - Twee posts per week - Onze overdenkingen - Jouw mening?

Voorbij de cliché

Door: Mark WVrijdag, 26 maart 2010
Terug
Categorie: Het kruis, 7 keer gereageerd, 1283 keer bekeken

God gaf zijn zoon! Jezus stierf voor alle miezerige mensen op aarde! Wat een geschenk! Wat een opoffering! Zo’n groot offer dat eeuwige dankbaarheid op zijn plaats is, niets kan tippen aan wat God 2000 jaar geleden voor ons heeft gedaan! 

Raakt dit je nog? Of ben je onverschillig geworden en onvatbaar voor verbazing over dit onderwerp. God, de schepper van dit universum, gaf zijn zoon voor de mensheid, dat is het fundament waar wij op staan, we hebben niets anders! Besef je wel wat je gekregen hebt! Ow, hoe groot moet de vreugde elke dag zijn, als we toch ten volle zouden vatten hoe veel God voor ons over had/heeft. Hoe groot zou ons ontzag en onze dankbaarheid zijn als we wisten hoeveel Jezus heeft geleden onder de vuist van zijn Vader. 

Het is heel makkelijk om aan mensen uit te leggen dat God voor de mensheid gestorven is, het is heel iets anders om het te beseffen. Haal die gewenning eens uit je hoofd en ga eens na denken over wat God heeft gedaan! Ik loop soms dagen achter elkaar God straal voorbij, zonder Hem zelfs te groeten! Maar als ik volledig besefte wie Hij is en wat Hij heeft gedaan zou ik op mijn knieën door het leven gaan.

Ik weet dat ik met woorden niet je hart kan laten branden, of je meer besef te geven van wat God heeft gedaan. Het enige wat ik met deze woorden kan en wil is je aan het denken zetten, want ga nu eens bij jezelf na; Is het kruis van Jezus een cliché geworden in jouw leven, of is het hét fundament waarop je staat? Als het een cliché is geworden, ga dan nadenken over wat Jezus heeft gedaan. En doe dat samen met God, laat Hem je een groter besef geven, laat Hem je denken veranderen, laat Hem je vullen met ontzag voor Hem.

Want God is toch meer waard dan de plek die wij voor Hem hebben uitgezocht? Hij is groter dan het universum, hoe denken wij Hem dan in ons hoofd te krijgen? Als je denkt God door te hebben, dan ben je aan Hem voorbij gelopen. Hij is verbazingwekkend, Hij doet ons al verwonderen over zijn schepping, moet je na gaan hoe lang je kunt staren naar God zelf. Hoe lang je kunt peinzen over zijn daden en zijn persoonlijkheid.

Goed weekend!

Mark W

Gerelateerd

Reacties (7)

Jan Paul26 maart 2010, 07:31
Hallo Mark! Toen ik je stuk las moest ik terugdenken aan een tijd toen ik nog ergens anders woonde en het vullis nog gewoon in zakken bij de boom gezet werd. Er was vaak een zak bij die openging en dan lag er een complete kattenbakinhoud over de straat heen en de rest. Niet van ons. Dat vond iedereen blijkbaar, want het bleef maar liggen, de litter dan hè, met de drollen, want de kapotte zak werd wel opgehaald, maar die jongens van de reiniging vonden het verder ook wel goed.
Op zeker moment zei ik dan bij mezelf: nu is het genoeg, ik ga het schoonmaken. Protest van naasten: het is niet van ons, laat liggen die rommel, je gaat toch een anders troep niet opruimen? enz. Toen al dacht ik aan Jezus: ik dacht: iemand moet toch het vuile werk doen, ook al heeft hij zelf niet
aan de oorzaak ervan bijgedragen. Ik was niet bezig het heilige boontje uit te hangen, maar ik wilde mezelf bewust confronteren met het gevoel de puinzooi op te ruimen van een ander. Dat druist tegen je gezonde rechtsgevoel in, niet waar? Toch vond ik het leerzaam want op dezelfde wijze heeft Jezus het vuile werk voor ons allemaal opgeknapt. Iemand moest het doen.
Ik denk weer aan de gebedsstrijd in Getsemane: als er nu iemand was die het volste recht gehad heeft om te weigeren omdat Hij volstrekt zonder zonde was en van de Vader te verlangen dat de kelk voorbij zou mogen gaan dan Hij wel.
Maar iemand moest toch dat vuile werk van de verlossing der zonden opknappen en hoewel Hij op dat moment worstelde en vreesde, bood Hij zich aan, geheel vrijwillig.
Als ik zwerfvuil op straat zie, denk ik daar altijd aan. Niet mijn vuil, denk ik. De ene keer pak ik het blikje op, de andere keer loop ik er voorbij.
Maar Jezus heeft uit pure liefde en tegen elk gezond rechtsgevoel in voor mij opgeruimd: niet zijn vuil, want in Hem was niet het geringste vuil, maar het mijne.

groeten, JP
Nodoubt26 maart 2010, 13:36
"Hij doet ons al verwonderen over zijn schepping, moet je na gaan hoe lang je kunt staren naar God zelf. Hoe lang je kunt peinzen over zijn daden en zijn persoonlijkheid."

Er staat ergens in de Bijbel dat het overpeinzen, het mediteren over Gods daden ook een vorm van eren is. Vind ik zelf een zeer prettige manier van God aanbidden trouwens. Eens echt goed overdenken wat God gemaakt heeft en aan het maken is en hoe het zal zijn binnenkort! Geweldig toch!
Michel27 maart 2010, 12:41
Mooi stukje. Ja je kunt God inderdaad straal voorbij lopen.
Ik zit zelf in een fase dat ik wil terugkeren naar mijn eerste liefde met mijn Redder! Ik was blind geworden voor wat Hij deed, maar ik wil terug naar het Leven dat Hij voor mij heeft klaarliggen.
Dan zal ik dus moeten terugkeren naar het kruis...
Mark W27 maart 2010, 13:24
@JP, leuke vergelijking, en erg praktisch. Het zorgt er ook voor dat je (hoe klein zo iets als vuilnis ook is) een stukje meer besef krijgt van wat Jezus heeft gedaan. :)

@nodoubt
Sowieso is het gaaf om over God na te denken en te mediteren over wat Hij heeft gedaan. Dit is best belangrijk, wil je het echt een beetje kunnen laten zakken in je hoofd/hart.

@Michel
Succes met het terugkeren!
Jan Paul27 maart 2010, 17:10
Inderdaad Michael, je herinnert me aan de begintijd van de grote vurigheid vlak na het ontvangen van het verbazend en heerlijk geloof. Ik las alles, ik at de bijbel en ik zou me pijlsnel opwerken tot een der allergrootste asceten en zelfverstervers uit de ganse spirituele literatuur. Hoe lang had Paulus nodig gehad? 3 jaar, HA! ik zou het in 3 maanden flikken, zo zei ik bij mezelf.
Wat geschiedde? Mijn sneeuwschans waar ik voortvarend vanaf denderde veranderde in taaie stroop en de onderkant van mijn ski's zaten bovendien ineens vol onverklaarbare retentiegroeven.
De hardloper was een volmaakte doodloper geworden. De kampioen een schijnheilige gipsvluchteling. Ik werd hulpeloos teruggeslagen als iemand die gedacht had een snelstromende rivier de baas te kunnen. Maar ik geloofde.
Daarna leerde ik heel langzaam voetje voor voetje de berg Karmel telkens opnieuw te beklimmen en geleidelijk aan niets meer prijs te geven van wat ik bezat aan ontluikende deugden van Christus, onthouding, nederigheid en gemis. Nu gaat het goed en nader ik eindelijk, bijna 30 jaar later mind you, opnieuw die vurigheid van het begin, maar nu weet ik ook dat ik die voor altijd zal kunnen vasthouden.
Het compas, de koers is inderdaad het Kruis. Als je een kruis op je weg ziet opdoemen, ga je de goede kant op: daarheen, daarheen! Want dat is een wegversmalling op de smalle weg, de richting, de koers van het eeuwige leven.

Succes, JP
Michel28 maart 2010, 14:16
Dank je wel Jan Paul, voor deze heerlijk-eerlijke getuigenis!
- Las alles en at de bijbel - hoe herkenbaar!!

Ook mijn weg ging daarna anders! God plaatst terug, neemt terug wat ik onterecht nam, laat zien wie ik wel ben, en steeds moet ik toegeven: U had en heeft gelijk. En frustrerend genoeg moet ik ook toegeven dat ik in eigen kracht werkelijk tot zeer weinig in staat bent. Tegelijk geef ik toe dat dat ook niet hoeft. Dat het mijn grootheidswaanzin en hoogmoed waren die riepen.

Vol vreugde mag ik steeds meer zien: ik mag vooral MENS zijn!

Groet en zegen.
Michel
Jan Paul28 maart 2010, 15:51
Inderdaad Michel, het is een tijd lang flink wennen, als je geestelijk nog dicht bij die oude Adam/Eva leeft, met wie je door de zonde verenigd was, maar je groeit van het oude af en tenslotte raak je volkomen vertrouwd met het gegeven dat je niets kunt zonder Hem.
En dan wil je ook niet anders meer dan wandelen aan Vaders hand, geworden als een kind, in Zijn orde (kosmos). Ik wil niet meer terug naar de chaos van mijn eigen wil, ik huiver bij de gedachte. En ik denk sidderend aan het lot van de vrouw van Lot.
Zoals Hij ook zelf zegt trouwens: zonder Mij kunnen jullie niets doen. Alleen verbonden met de wijnstok, kunnen we ranken zijn, ondor hout dus. Maar alleen als we onszelf zover vergeten dat we als het ware hol of totaal leeg zijn geworden van de dingen en van ons eigen ik zodat het sap van de Wijnstok ongehinderd en ruim door de rank heen kan bruisen. Spumante, levend water. Amen. Dotter je takken, zondaar!
En logisch dat onze vruchten dan ook niet van onszelf zijn.
O, Heer wat een geloof toch, meer Heer, geef meer, geef alles. Antwoord van de Heer: hoe kleiner jij je maakt, des groter kan IK(BEN) in je worden. Geniet ervan dat je zelf niets meer hoeft te zijn, leg af die last van zelf iets willen of moeten zijn.
Stel je vreugde erin dat je verloren, niets geworden zult zijn in MIJ en daardoor volkomen gaaf en geestelijk gezond zult leven. Een brein als een glanzend, goddelijk geordend geheel zonder enige smet, een geest die met MIJ in en uit ademt. De hartslag van God tussen mijn oren. O levende Liefde, o Iemand, die mensen maakt ten volle tot Mens.
Teleios, de mens zoals IK jullie bestemd had, de mens die IK mij voor mijn van liefde en ontroering vol tranen staande ogen gesteld had op mijn onmetelijke scheppingsontwerp- en tekentafel. Zo had IK jullie in mind en bemind en zo kunnen jullie weer worden, door de toegewijdheid en de mensenliefde van mijn Zoon Jezus.
Gaat allen tot Hem, de enige gids die je kan leiden langs alle strikken van de boze die als landmijnen over het hele aardoppervlak staan uitgespannen.

Groeten, JP