Waarom ik naar de kerk ga? Het laatste jaar heb ik deze vraag ook meerdere malen aan mij zelf gevraagd. Wat doe ik eigenlijk in de kerk? En stukje bij stukje begrijp ik voor mijzelf waarom ik naar de kerk ga. Ik ga naar de kerk om God te ontmoeten samen met de gemeente! Om samen van God te leren, wat Hij tot ons te zeggen heeft. Naast het zijn met God vindt ik het ook goed om samen Gemeente te zijn en met elkaar de Eredienst te vieren en elkaar te ontmoeten! Ik ben blij dat we dit in vrijheid mogen doen in Nederland! Een dankpunt!

He Mark,

Ik ga naar de kerk om opgebouwd en bemoedigt te worden door mede-gelovigen. Zo is het ook bedoeld geloof ik.

Lees eens Efeze 4:11-16, ben benieuwd wat je denkt nadat je dit stuk hebt gelezen en deze tekst eens naast je post plaats.

Het geen wat ik dan zie is dat het niet zo zeer gaat om een Persoonlijke ontmoeting met God, maar dat we (Allen) opgebouwd worden en bemoedigd worden zodat we ons werk uit kunnen voeren als christenen. Een soort leerschool waar je op zondag heengaat om onze kennis over God (door de Bijbel en ervaringen en getuigenissen te delen) bemoedigt word en zo verder kunt met het nog beter leren kennen van God. Wat dus weer echt een Persoonlijk iets is.

Ik ben benieuwd naar jou mening.
Hoe is het in de kerk waar jij heengaat? 'Shop' je naast je eigen kerk omdat je het niet naar je zin hebt?

Fijne avond nog :-)


Maar misschien bedoel je iets anders met de volgende vraag: 'Slaag je erin God te ontmoeten in de kerk?'

Dit vind ik een leuke vraag omdat ik er een helder antwoord op heb voor mezelf. Als ik 's morgens naar de kerk fiets, zie ik vaak mensen lopen of gaan naar fitnesscentrums. Handdoekje om hun nek enz. Dan denk ik: de kerk is mijn fitnesscentrum voor de soul. En ik denk aan het woord van Paulus: lichamelijke training heeft geen nut. (Niet vergeten dat hij alles moest lopen natuurlijk, dat er geen auto's en andere vervetters waren.) Mijn 2e antwoord luidt: je kunt wel een taal leren, eenzaam thuis op je kamertje, boekje erbij en cassettebandjes, maar het is veel beter, doeltreffender om bovendien naar school te gaan. Dat werkt beter, de contacten, de vruchtbaarheid over en weer door de opbouwende gesprekken, de stofbehandeling, uitleg door de docent enz. Natuurlijk kun je thuis geloven, en in je uppie, maar ik ervaar veel opwekking en inspiratie bij mezelf als ik vaak naar de kerk ga. De lessen van God worden er bijna dagelijks bij me ingeslepen en ik krijg weinig kans om af te dwalen, letterlijk wat verstrooidheid betreft als ik in de kerk zit en meer moreel als ik wil zondigen buiten de kerk en mijn geweten me direct op de vingers tikt omdat ik steeds scherp (wakker) ben. Bovendien wil ik nog naar de kerk omdat ik geloof dat collectief bidden meer kracht heeft en om God te tonen dat ook ik naar Hem toe wil gaan zoals Hij zich gewaardigd heeft naar mij toe te komen in Christus. Tenslotte ervaar ik een unieke sfeer in de kerk die ik zelfs in mijn eigen huiskapel of bidkamer niet kan evenaren. Het is Gods huis. Het is nergens anders voor. Terecht zei bisschop Eijk dan ook: als de mensen niet meer komen, sloop hem dan maar, want een kerk is alleen voor God en nergens anders voor. En op de een of andere manier voel je dat, ik tenminste. Inderdaad denk ik dan, als ik binnen kom: U bent hier, wel bent U overal en was U bij mij thuis toen ik de deur uitging en ook was U er onderweg, maar toch: nu bent U hier zeer. Aanwezig.

Ja precies Jan Paul. Dat is het ja!

Hallo child of God,
Naar de kerk gaan doe je niet zelf, God roept zijn kinderen en wil ze aanraken.

Gods rijkelijke zegen
Debbie

Het is goed om naar de kerk te gaan om samen onze Heiland en Hemelse Vader groot te maken, elkaar te ontmoeten en te leren uit de Bijbel.

Vijftien jaar geleden ben ik naar Vietnam geweest (het land was net open voor toerisme) om bijbels te brengen. We waren met vijf personen (2 Nederlanders, 3 Amerikanen). Samen hebben we God groot gemaakt, bijbels gebracht in Hanoi, veel contact gehad met Vietnamezen, ze van de Heer verteld. Dit alles moesten we wel voorzichtig doen want in Vietnam mag je niet openlijk voor je geloof uitkomen.

Dit heb ik echt als “kerk” beleeft: het op elkaar aangewezen zijn, creatief zijn en samenwerken in soms erg spannende situaties, stappen in geloof doen. Bovenal Gods leiding en bescherming hierin, aan Hem de eer.

De Vietnamezen zijn vriendelijke gastvrije mensen, en vergevingsgezind . . . . .
Ze staan over het algemeen open voor het geloof. Ze hebben het niet makkelijk als ze eenmaal een levende relatie met Jezus hebben. Kerk zijn gebeurd daar in het geheim.

Wat een mooi getuigenis Jacqueline. En wat goed om eens geconfronteerd te worden met onze luxe van in een land wonen met godsdienstvrijheid en een lange traditie van het ware geloof in al zijn schakeringen. Me steeds afvragen hoeveel punten ik wel heb om God dankbaar voor te zijn. Dit is er ook een. En: Hem te mogen kennen die liefde en vrede is en wil schenken aan allen, niemand uitgezonderd op aarde in de tijd die ons gegeven is en straks, voor altijd en altijd. Lijkt me kikken! Ik heb al zin in de hemel, al was het alleen al om de apostelen te zien rond Jezus. Dag Pieterik, zeg ik dan en Petrus zegt: zo Jantje Paultje, hoe kom jij hier eigenlijk zo verzeild, akelig jong dat je was bij tijd en wijle? Genade, antwoord ik dan bescheiden. En dan begin ik spontaan te wenen van louter vreugde en dankbaarheid. O, Heer mogen toch veel meer mensen U kennen.

Ja als de Prediker echt Predikt van uit de Bijbel dan wil ik wel gaan
maar in al die afgelopen jaren is het niet goed gegaan. Te veel regeltjes Te veel eigenspot... Al de glorie behoort toe aan God
maar het gevoel van God is aanwezig zat er gewoon weg niet bij.
Nee ik denk dat meeste kerken gewoon weg geen kaas gegeten hebben wat Jezus deed en zijn Discipelen geleerd heeft. IK wandel liever nu met God en vindt gewoon weg mijn kerk bij God.