Soms bid ik voor mijn eten en dank ik God dat ik van dit heerlijke eten mag genieten. Ik vertel Hem dan ook dat ik niet snap waarom ik mag genieten en anderen soms niet. Ik stel God dan wel eens de vraag: Heer wilt u mij laten zien wat dat inhoud dat er een andere kant aan dit verhaal zit. Heer laat mij alstublieft zien wat dat zou moeten doen met mij…
Nederland, waarschijnlijk één van de beste landen ter wereld als je kijkt naar de economie en het percentage mensen wat onder de armoedegrens leeft. Ik ben soms even uit Nederland geweest en heb toen ook mogen zien hoe het ook kan. Het was een bijzondere ervaring…
Je hebt zoiets als een eigen verantwoordelijkheid. Dit zorgt er deels voor dat je nadenkt voordat je iets doet. Zo heb je ook een verantwoordelijkheid wat betreft rijkdom, maar snap ik niet hoe je deze verantwoordelijkheid invult. Wat word daarin van mij verwacht? Wat zien de mensen als mijn verantwoordelijkheid als je hebt over omgaan met geld? Wat wil God daarin van mij?
Dan zou je zeggen dat je moet kijken naar wat het gros van de mensen doet. Dan zit je zo’n beetje op de norm, wat vaak zegt dat het normaal is. Maar gaat dit verhaal hiervoor wel op? Zomaar een ijsje kopen met dit lekkere weer(wat erg veel mensen doen) terwijl je van dat geld ook een gezin in Afrika een hele avondmaaltijd kon geven…
Wil ik erbij stilstaan? is dan de vraag die ik mijzelf stel. Moet ik bij alles verantwoordelijk zijn? Moet ik altijd de andere kant van het verhaal willen zien? Lastig, want het zou je eigenlijk ook zo blij moeten maken dat we zo rijk zijn in Nederland.
Wat zijn de oplossingen? Of moet je kiezen voor een tussenweg, en hoe zou deze er dan uit zien? Ik vind het lastig, want ik voel me schuldig. Schuldig over hoe ik met mijn geld omga, maar ik zie tegelijkertijd niet echt een oplossing behalve radicaal een andere weg inslaan. Hoe deze er uitziet? geen flauw idee…
Groetjes, Mark B
Gerelateerd
Reacties (4)
Armoede is een moeilijk begrip, de grote groep mensen die in Nederland in de armoedegrens leven zijn naar verhouding van iemand uit Africa of Azie rijk. Toch neemt ook in ons land de armoede toe.
Er is ook geen echte oplossing voor het armoedeprobleem, maar er zijn deeloplossingen. En het is goed om dit soort activiteiten te ondersteunen met gebed, geld en tijd. Niet de vraag of het christelijk is moet de norm zijn om geld te geven, maar of het bijdraagt aan een oplossing van het armoedeprobleem.
God heeft de blijmoedige gever lief schrijft Paulus, als je je al schuldig voelt om het eten van een ijsje, dan geef je uit schuldgevoel en niet uit liefde!
De in 2007 overleden abbe Pierre de stichter van de Emmausbeweging heeft gezegd dat de armen, daklozen, etc. niet Gods probleem zijn maar het onze.
We moeten ons bewegen tussen blijmoedige gever zijn en verantwoordelijkheid die God ons gegeven heeft t.o.v. de armen.
Mark ik geloof niet dat je overal bij stil moet staan, maar dat is mijn persoonlijke mening. Soms wil ik de andere kant van het verhaal horen maar vaak genoeg ook niet, voor een deel omdat ik maar een bepaald gedeelte leed en pijn aankan en voor een deel omdat ik niet geinterseerd ben.
God heeft ons geld gegeven om er op een verantwoordelijke manier mee om te gaan, zonder schuldgevoel!
We mogen er in dankbaarheid van genieten dat we het zo goed hebben.
Ik denk dat ik maar eens een ijsje ga kopen bij de Jamin!
Groetjes en Gods zegen toegewenst,
Kees
Ik denk dat er een tussenweg is.
Je moet niet vergeten dat genieten niet verkeerd is, een andere belangrijke reden: iedereen moet blijven consumeren om de economie op de been te houden! Vooral in de tijd van 'crisis'.
Mijn eerste reactie op jouw stuk was eigenlijk "Natuurlijk mogen wij ons wel schuldig voelen!". Daar bedoel ik mee, we mogen ons schuldig voelen om de manier waarop wij in de westerse wereld het 'geld over de balk smijten'. God heeft ons ook rijkdom (qua materiële zaken) gegeven opdat wij anderen kunnen helpen. God heeft ons voorgeschreven de ander lief te hebben, zoals wij onszelf liefhebben. Ik denk zeker dat stil staan bij de slechte levensomstandigheden die sommige mensen hebben en deze mensen helpen daarbij hoort! De andere kant opkijken is zeker geen oplossing. Ik denk dat onze consumptiemaatschappij er mede voor heeft gezorgd dat vele, vele mensen in deze wereld ver onder de armoedegrens leven. Onze rijkdom is hun armoede.
Daarom Mark: goed dat je hierover nadenkt! Juist door te zien hoe slecht sommige anderen het hebben doet je beseffen hoe goed God wel voor ons zorgt. Laten wij de anderen helpen, zodat hun leven op gebied van levensomstandigen een treetje hoger wordt getild! Helaas is er inderdaad geen "concrete" oplossing, maar deze zal er ook nooit komen als iedereen de andere kant opkijkt mijns inziens.
Groetjes,
Emma
Ik ben het met je eens dat wij van God een verantwoordelijkheid hebben gekregen om zorg te dragen voor de gehele wereld, en dat wij als westerse wereld vaak tekort daarin zijn geschoten.
Ik ben het dus met je eens dat wij ons best wel eens schuldig mogen voelen hoe wij als maatschappij daarmee omgaan.
maar dat vind ik iets anders dan me schuldig voelen omdat ik vandaag geniet van een ijsje. In mijn ogen zou je beter God kunnen danken dat je op dat moment mag genieten van een ijsje.
Ik vind het net als jij heel belangrijk dat we ons daar vragen over blijven stellen, dat we keuzes maken om bijvoorbeeld derde wereld produkten te kopen waar een eerlijke prijs voor is betaald, dat we politiek en maatschappelijk laten merken dat we vinden dat we een verantwoordelijkheid hebben naar de derde wereld.
Maar ik blijf erbij dat ik vind dat schuldgevoel over een ijsje niet de weg is tot een oplossing.
Groetjes en Gods zegen toegewenst,
Kees.
