Hoi Mark, je hebt een mildere oplossing eigenlijk als ik je goed begrijp. Toch is de praktijk van de wijnbouwer wel zo, dat hij wegknipt wat geen vruchten heeft zodat er meer licht kan vallen op dat wat wèl vruchten heeft, waarbij hij bij die laatste het overtollige blad enz. nog weghaalt ook omwille van meer licht. Zodat dat nog meer vruchten zal dragen en er ook meer voeding zal gaan naar die vruchtdragende takken, want voeding naar de vruchteloze takken is in feite verspilling, vandaar dat ze weggehaald worden. Dat is net zo zinloos als de stoep water geven samen met je mooie tuintje.
Denk ook aan de gelijkenis van die onvruchtbare boom en die tuinman die dan tegen de baas zegt: laat mij de grond er omheen nog een keer omspitten, er mest bij gooien en dan kijken we volgend jaar weer. Daar zit wel het geduld in van God of een beroep op dat geduld, en de barmhartigheid, de liefde voor die onvruchtbare boom toch van Jezus de tuinman die bemiddelt en de boom nog probeert te redden.
Maar je hebt ook de harde lijn van die andere boom waar de Heer een vijgje zoekt, geloof ik, of was het een olijfje?
En dan wordt Hij grimmig en zegt: nare boom, je zal nooit meer vrucht dragen. De volgende dag komen ze er weer langs en is die boom kaal en dood als een pier. Dat is wel schrikken natuurlijk voor de leerlingen.

Groeten, JP

Hoi Mark, de moeilijkheid zit geloof ik in het gegeven dat wij niet willen dat God ons dingen ontneemt waarvan Hij weet dat die ons geluk weerstreven.
We moeten wel degelijk gesnoeid worden. En dat is tegelijk ook reiniging. Maar de dingen die afgesneden moeten worden om voor ons werkelijk het ware, gelukzalige leven te ontsluiten, zeg maar: de hechtheden aan lagere (geschapen, tijdelijke, genotvolle) zaken en aan onze eigen wil, aan onze oude natuur, dingen als altijd gelijk willen hebben enz. die zijn 1 met ons, met en in ons vergroeid dus, die dingen moeten echt weg, zodat we nederig worden, ontdaan van alles.
Dus het is echt afsnijden in de zin dat het niet verwijderd kan worden zonder pijn. Als Paulus zegt dat hij gekruisigd is met Christus e.d. geeft hij dit daarmee aan. Als Jezus zegt: neemt elke dag je kruis op, verloochen jezelf, dus je oude mens, ook.

Vruchtbaar worden voor het evangelie kan niet zonder pijnlijke ingrepen in onszelf, waarbij God ons op het spoor zet van de obstakels naar Hem volledig toebehoren toe.
Je hebt gelijk als je zegt dat God altijd je instemming of toestemming verlangt. Dat heeft met zijn vrijheidsopvatting te maken. Wij moeten Hem willen toebehoren met onze gehele wil en dus in volle vrijheid. Het heeft weinig zin als God ons iets afpakt, zeg maar roken of alcohol of sex en we blijven daar over morren in ons hart, want dat morren is zelf ook weer een boze drift eigenlijk en dat zal God dus ook weer beletten met onze persoonlijke bekwaamheden als gereedschap te werken voor de zielen.
Ik kende iemand die van de dokter niet meer mocht roken, maar na 8 jaar liep hij nog te mopperen op die dokter.
Hoe willen wij God toebehoren met zo'n houding?
Dus Hij wacht net zolang tot we er zelf aan toe zijn dat we de dingen, de blokkades of hinderpalen voor het ware leven willen afleggen. Intussen is dat tevens een innerlijk onbewust ontwikkelingsproces dat onder invloed staat van Gods genade natuurlijk.
Dus ik denk niet dat je bepaalde dingen van de oude mens behoudt of moet willen behouden. Er is m.i. echt wel sprake van afkappen.
Je kent misschien dat verhaal van die aap en hoe ze die vangen. Ze verstoppen een lekkere hap, laat ik zeggen een frikandel speciaal in een holle boom. Die aap ruikt dat en denkt: dat scheelt mij langs de snackbar gaan en geld, dus ik pak die frikandel. Hij krijgt net zijn hand door dat gat in die boom en grijpt de vette hap. Nu wil hij zijn hand terugtrekken, maar dat gaat niet meer. Zijn hand is een vuist geworden en de frikandel zit er in. Het eigenaardige is nu dat de aap er niet op komt om zijn hand te openen en de frikandel weer los te laten. Dat kan hij niet. En zo zit hij vast en wordt hij gevangen door de mensen. Vrijwillig loslaten is de sleutel.
Op dezelfde wijze worden wij gevangen door de duivel omdat we van alles niet los willen laten, begrijp je?
Of met het vogelhuisje: je hebt 2 soorten vogeltjes, de ene soort verheft zich opwaarts naar het plankje onder de kap en eet daar veilig van het voedsel dat sneeuw-en moddervrij, onbesmeurd door aardse aankleefselen is neergelegd. Bovendien is dat vogeltje veilig voor de kat. De andere soort is het domme vogeltje, dat pikt op de grond rond en neemt genoegen met lager voedsel, met aardse zaken dus, daarbij zit het naar beneden te kijken en heeft het geen oog voor de kat die eraan komt sluipen.
Wij moeten ons verheffen en de lagere voeding loslaten en ons alleen voeden met het geestelijke, dat zich op het hogere nivo bevindt zodat de duivel, de kat, ons niet te pakken krijgt. Al dat lagere voedsel nu, het verlangen ernaar, moet tot onze reiniging en dan verlichting, en dan vereniging met de Liefde, God zelf, afgesneden worden.

Groeten JP

Oei, Mark. Ik ben bang dat je hier te vrijpostig gebruikt maakt van de Strongsmogelijkheid. Het is goed en belangrijk om de woorden in de grondtekst te kunnen opzoeken en verschillende betekenissen te kunnen achterhalen. Echter doen we er altijd goed aan, om meerdere vertalingen te raadplegen. Immers, wie zijn wij dat we zomaar vijf vertalingen opzij schuiven en menen de juiste vertaling te hebben? Zeker wanneer dit betekent dat de consequentie of het oordeel van God daardoor verslapt, zou ik erg op m'n hoede zijn. Maar goed, daar is een site als deze misschien ook voor en aan het einde stel je dan ook oprecht de vraag. Dus wat dat betreft prima. :)

Ik heb vijf vertalingen nagelezen (NBV, NBG, Statenvertaling, Willibrord en Groot Nieuws). Allen spreken over het wegdoen in het eerste gedeelte (wegsnijden, wegnemen, afsnijden). De uitleg van JP lijkt me hierin ondersteunend. Fijn dat mensen kennis hebben van deze praktijken, dat helpt om het beeld te begrijpen.

Over het bijsnoeien zijn de vertalingen meer verdeeld. De Statenvertaling noemt het, net als jij in je stuk, reinigen. Drie spreken er over snoeien en Willibrord over het zuiveren. Wat het exacte woord hiervoor ook is (als die al te geven is), duidelijk wordt dat God zal handelen opdat diegene meer vrucht draagt. Soms zal dit zijn door snoeien, soms zal dit zijn door tuchtigen, soms zal dit wellicht zijn door geduld, etc. Feit is dat God ervoor zal zorgen dat je meer vrucht gaat dragen. Wat een geruststellende gedachte, nietwaar?

Blijft wel de vraag hoe je 'aan de Wijnstok' komt en hoe je daaraan kan blijven...

En wat ik ook nog belangrijk vind in dit 'beter begrijpen/interpreteren' van de tekst, is te kijken naar de context, ofwel de rest van het hoofdstuk en het liefst wat daar aan vooraf ging en wat daarna gezegd word.

Maar Sjoerd en Jan Paul, ik ben benieuwd hoe jullie vinden dat het hoofdstuk beter 'klopt' en elkaar aanvult ipv tegenspreekt. De afsnijden en snoeien of de optillen en reinigen.... Ik wil jullie vragen om het hoofdstuk eens te lezen en ben benieuwd naar jullie mening :)

Groeten, Mark

Hoi Mark, mijn wedervraag aan je in deze: wat zou je daar dan onder willen verstaan, onder optillen in dit verband?
Verder zou ik er in alle voorzichtigheid op willen wijzen dat dat wegsnijden niet in strijd is met de gelijkenis van de talenten.
Die ene knakker die zijn talent in de grond gestopt heeft, krijgt een akelige boodschap, helemaal geen blijde, die eigenlijk geheel overeenkomt met het wegsnijden van de takken zonder vrucht en ook weer met de voorgenomen maar nog een jaartje uitgestelde omhakking van de boom die niets oplevert. Ook de dwaze maagden die in slaap gevallen zijn en zonder reserve-olie zitten, hebben een groot probleem dat niet opgelost wordt in de gelijkenis. Evenals de man met het verkeerde pak op de bruiloft. Hij krijgt te horen: hoe bent u hier eigenlijk binnen gekomen? En dan komt de uitsmijter.
Misschien is dat een beetje dezelfde vraag als die jij stelt: hoe komen die onvruchtbare takken eigenlijk dan toch verbonden met de wijnstok? Ik neem aan dat dat op de mondbelijders slaat, dus op hen die wel geloven, of zeggen te geloven maar die met hun belijden niet de minste mentaliteits- en gedragsveranderingen hebben doorgevoerd om het ego-gerichte en driftmatige besturingssysteem van hun oude mens uit te schakelen en vrolijk doorgegaan zijn met het botvieren van de driften en de begeertes, alsof ze daar al hun hoop op gesteld hebben en niet op de eeuwige goederen die niet aangetast kunnen worden door roest en mot.
Tenslotte denk ik nog dat je bij dat weghalen of afsnijden wel mag denken aan het afsluiten van een verbond, dat in het Hebreeuws karat berit is ofwel het snijden van een verbond, denk ook aan de besnijdenis van het hart. Nu is het hier wel wegsnijden, maar ten gunste van de vruchtdragende takken. Dan is het, als je het verinnerlijkt neemt, wel zo op te vatten dat wij ook in onszelf moeten (laten) afsnijden al wat ons vruchtdragen in de weg zou kunnen staan.

Groeten JP

Zo zie ik dat ook Jan Paul.
Mondbelijders die wel geloven, of zeggen te geloven en verder niets doen ,dragen ook geen vrucht.
Je moet breken met zonden.
Je bitterheid moet je wegdoen en mensen vergeven die jou pijn hebben gedaan.
Anders wordt het besmet en gaat het van persoon tot persoon en
worden verschillende mensen zondig.Daarom moet je stoppen met niets doen.
Jaag naar heiliging en wees niet onverschillig.Esau heeft ook zijn roeping gemist door onverschilligheid.

groeten chuck