Nederig is een woord wat je vandaag de dag bijna nooit meer hoort vallen. Het is eigenlijk geen woord meer van deze wereld, het is uit de tijd. Je moet niet nederig zijn vandaag de dag want dan red je het niet. Kijk maar eens om je heen, wie in jouw omgeving blinkt tegenwoordig nou nog uit in nederigheid? Ik ben niet nederig als ik voor mijzelf spreek.
Nederig = zonder aanzien, bescheiden
Het is dan echt een houding die je aanneemt als jij je voorneemt om nederig te zijn. Nederig is niet alleen in je doen en laten maar ook zeker in je denken. Wanneer jij besluit nederig te zijn dan ga je dwars tegen de regels van de wereld in. Nederigheid stelt de ander soms boven jezelf en dat zijn we niet gewend. We denken vaak eerst aan onszelf en daarna aan de ander.
Het woord nederigheid wekt eerder negatieve dan positieve gedachten op, maar hoe komt dit? Nou het woord doet vaak denken aan ‘slaven’ gedrag. Als je nederig bent dan moet je zus en zo en alles voor de ander overhebben. Als je nederig wilt zijn kan je misschien wel geen gelukkig leven leiden. Maar dat is niet de waarheid maar de leugen die in ons is.
Immers, ik besef dat in mij, in mijn eigen natuur, het goede niet aanwezig is. Ik wíl het goede wel, maar het goede doen kan ik niet.
Gerelateerd
Hard rijden, eerder gewoonte dan uitzondering
Je hartsgesteldheid
Ben jij werkelijk gered?
Geestelijke gaven
Een knipoog en diepe Vrede
Reacties (5)
Donderdag, 26 februari 2009, 01:08Anoniem
Hallo,
Ik ben erg met nederigheid bezig. Ik heb nl. een conflict binnen de gemeente waar ik deel van uitmaak. Het gaat over mij en een jongen. Hij heeft gezegd dat hij mij leuk vindt/vond. Ik heb hem daarin afgewezen en daar ben ik altijd heel erg duidelijk is geweest (en misschien heb ik het wel helemaal verkeerd aangepakt). Hij heeft mij vervolgens veroodeeld en allerlei scheldwoorden en oordelen naar mij geuit. Ik ben daar echt boos over en tegelijkertijd enorm door gekwetst. Nu heb ik geen contact meer met hem gehad voor een tijdje, maar ik kan niet net doen alsof er niets gebeurd is (terwijl hij dat wel doet). Wel zie ik hem nog eens in de kerk of bij kerkgerelateerde bijeenkomsten. Ik voel me dan altijd schuldig, ik weet niet waarom en het levert ook een enorme gespannen situatie op. Al meerdere malen heb ik geprobeerd om er samen over te praten door naar hem toe te gaan (wat niet makkelijk was), maar hij ontloopt mij en loopt gewoon weg als ik probeer erover te praten. Elke keer maakt me dat nog bozer. Ik probeer de minste te zijn en mij in hem te verplaatsen, maar elke keer als hij mij opnieuw kwetst word ik verdrietig en ik wil dit ook niet. Elke keer voel ik me ook enorm schuldig, terwijl rationeel gezien ik vind dat ik niks heb om me schuldig over te voelen. Maar ik kan ook niet net doen alsof er niets aan de hand is. Hoever moet ik gaan in nederigheid? Waar moet ik een grens trekken en in hoeverre is mijn schuldgevoel terecht??
Ik ben erg met nederigheid bezig. Ik heb nl. een conflict binnen de gemeente waar ik deel van uitmaak. Het gaat over mij en een jongen. Hij heeft gezegd dat hij mij leuk vindt/vond. Ik heb hem daarin afgewezen en daar ben ik altijd heel erg duidelijk is geweest (en misschien heb ik het wel helemaal verkeerd aangepakt). Hij heeft mij vervolgens veroodeeld en allerlei scheldwoorden en oordelen naar mij geuit. Ik ben daar echt boos over en tegelijkertijd enorm door gekwetst. Nu heb ik geen contact meer met hem gehad voor een tijdje, maar ik kan niet net doen alsof er niets gebeurd is (terwijl hij dat wel doet). Wel zie ik hem nog eens in de kerk of bij kerkgerelateerde bijeenkomsten. Ik voel me dan altijd schuldig, ik weet niet waarom en het levert ook een enorme gespannen situatie op. Al meerdere malen heb ik geprobeerd om er samen over te praten door naar hem toe te gaan (wat niet makkelijk was), maar hij ontloopt mij en loopt gewoon weg als ik probeer erover te praten. Elke keer maakt me dat nog bozer. Ik probeer de minste te zijn en mij in hem te verplaatsen, maar elke keer als hij mij opnieuw kwetst word ik verdrietig en ik wil dit ook niet. Elke keer voel ik me ook enorm schuldig, terwijl rationeel gezien ik vind dat ik niks heb om me schuldig over te voelen. Maar ik kan ook niet net doen alsof er niets aan de hand is. Hoever moet ik gaan in nederigheid? Waar moet ik een grens trekken en in hoeverre is mijn schuldgevoel terecht??
Donderdag, 26 februari 2009, 07:22Mark
Hey Anoniem,
Een situatie waar je liever niet in wilt zitten, erg lastig om te horen hoor...
Je stelt een paar vragen aan het eind van je reactie. Ik weet niet of deze bedoelt waren om een antwoord op te krijgen, want deze heb ik simpelweg niet...
Als ik jouw verhaal zo lees zijn er 2 kanten aan het verhaal. Je twijfelt of je van jouw kant fouten hebt gemaakt, en je bent boos op deze jongen omdat hij niet met je in gesprek wilt...
Nou is het altijd lastig als één partij niet rond de tafel wilt om het probleem op te lossen, of te komen tot een uitkomst. Als ik jou zo kan inschatten (gok ik) dan wil je het het liefst uitpraten omdat je merkt dat er nog iets bij je zit..... het is goed om te weten wat dit precies is.
Ik denk dat je hierin je eigen gevoel niet voorbij moet gaan. je zegt dat je je schuldig voelt, kan je misschien ook uitleggen waarover jij je dan schuldig voelt? Bovendien komt dit gevoel er dan niet vanzelf en moet je kijken of je inderdaad niet fouten hebt gemaakt in het destijds 'afwijzen' van deze jongen.
Zo een paar vragen die je misschien kunnen helpen. Ik sta niet in jouw schoenen en kan de situatie niet helder overzien zo via het internet. Wel wens ik je Gods wijsheid en inzicht toe, dat je kan komen tot het maken van je juiste beslissingen...
Groeten, Mark
Een situatie waar je liever niet in wilt zitten, erg lastig om te horen hoor...
Je stelt een paar vragen aan het eind van je reactie. Ik weet niet of deze bedoelt waren om een antwoord op te krijgen, want deze heb ik simpelweg niet...
Als ik jouw verhaal zo lees zijn er 2 kanten aan het verhaal. Je twijfelt of je van jouw kant fouten hebt gemaakt, en je bent boos op deze jongen omdat hij niet met je in gesprek wilt...
Nou is het altijd lastig als één partij niet rond de tafel wilt om het probleem op te lossen, of te komen tot een uitkomst. Als ik jou zo kan inschatten (gok ik) dan wil je het het liefst uitpraten omdat je merkt dat er nog iets bij je zit..... het is goed om te weten wat dit precies is.
Ik denk dat je hierin je eigen gevoel niet voorbij moet gaan. je zegt dat je je schuldig voelt, kan je misschien ook uitleggen waarover jij je dan schuldig voelt? Bovendien komt dit gevoel er dan niet vanzelf en moet je kijken of je inderdaad niet fouten hebt gemaakt in het destijds 'afwijzen' van deze jongen.
Zo een paar vragen die je misschien kunnen helpen. Ik sta niet in jouw schoenen en kan de situatie niet helder overzien zo via het internet. Wel wens ik je Gods wijsheid en inzicht toe, dat je kan komen tot het maken van je juiste beslissingen...
Groeten, Mark
Vrijdag, 27 februari 2009, 16:35Gast
Vervelende situatie Anoniem :-(
Van beide kanten zijn de frustratie goed aan te voelen en te begrijpen.
Hij heeft misschien al zijn moed verzameld om jou te vertellen dat hij je leuk vond, en toen eindelijk het hoge woord eruit was, kreeg hij nul op zijn request. Erg frustrerend voor hem. Dat roept veel verdriet en gevoelens van onmacht op. Helaas heeft hij die gevoelens naar buiten laten komen door schelden en verwensingen, en heeft hij wellicht dingen gezegd die hij niet meent, en waar hij na het uitspreken ervan spijt van heeft gehad.
Het is goed van jou dat je eerlijk en duidelijk bent geweest vanaf het begin! Dat is heel belangrijk. Je hebt in ieder geval niet vaag gedaan, of valse hoop gegeven.
Misschien heeft hij wel spijt, maar durft hij dat niet te zeggen. Misschien heeft hij nog steeds gevoelens voor je, maar is negeren de gemakkelijkste oplossing.
Ik begrijp heel goed jou gevoelens van boosheid en verdriet, en snap dat je dit probleem graag uit de wereld wil helpen. Afgewezen worden is echter ook heel moeilijk, en ik kan me voorstellen dat het moeilijk is voor hem om dat weer op te rakelen en erover te praten.
Ik ken niet de hele situatie, dus misschien slaat het wel nergens op wat ik zojuist allemaal heb gezegd. Als je echt geen toenadering tot hem kan krijgen, zo je misschien ook nog kunnen overwegen een brief te schrijven -of ben ik nu te ouderwets? ;-) - Daarin kun je precies uitleggen wat je voelt, waar je gefrusteerd over bent, waarom je met hem wilt praten, dingen waar jezelf spijt van hebt, waarvan je wou dat ze anders waren gelopen enz. Wellicht is het voor hem makkelijker dingen op een rijtje te zetten zonder dat hij je meteen in de ogen moet kijken. Natuurlijk, dingen uitpraten is de beste manier om problemen uit de wereld te helpen. Maar in sommige situaties, en voor sommige mensen is dat heel moeilijk, en biedt zo'n tussenstap misschien een uitkomst.
misschien kun je er helemaal niks mee, met deze post. Ik wil je iig sterkte en succes wensen met deze vervelende situatie
Van beide kanten zijn de frustratie goed aan te voelen en te begrijpen.
Hij heeft misschien al zijn moed verzameld om jou te vertellen dat hij je leuk vond, en toen eindelijk het hoge woord eruit was, kreeg hij nul op zijn request. Erg frustrerend voor hem. Dat roept veel verdriet en gevoelens van onmacht op. Helaas heeft hij die gevoelens naar buiten laten komen door schelden en verwensingen, en heeft hij wellicht dingen gezegd die hij niet meent, en waar hij na het uitspreken ervan spijt van heeft gehad.
Het is goed van jou dat je eerlijk en duidelijk bent geweest vanaf het begin! Dat is heel belangrijk. Je hebt in ieder geval niet vaag gedaan, of valse hoop gegeven.
Misschien heeft hij wel spijt, maar durft hij dat niet te zeggen. Misschien heeft hij nog steeds gevoelens voor je, maar is negeren de gemakkelijkste oplossing.
Ik begrijp heel goed jou gevoelens van boosheid en verdriet, en snap dat je dit probleem graag uit de wereld wil helpen. Afgewezen worden is echter ook heel moeilijk, en ik kan me voorstellen dat het moeilijk is voor hem om dat weer op te rakelen en erover te praten.
Ik ken niet de hele situatie, dus misschien slaat het wel nergens op wat ik zojuist allemaal heb gezegd. Als je echt geen toenadering tot hem kan krijgen, zo je misschien ook nog kunnen overwegen een brief te schrijven -of ben ik nu te ouderwets? ;-) - Daarin kun je precies uitleggen wat je voelt, waar je gefrusteerd over bent, waarom je met hem wilt praten, dingen waar jezelf spijt van hebt, waarvan je wou dat ze anders waren gelopen enz. Wellicht is het voor hem makkelijker dingen op een rijtje te zetten zonder dat hij je meteen in de ogen moet kijken. Natuurlijk, dingen uitpraten is de beste manier om problemen uit de wereld te helpen. Maar in sommige situaties, en voor sommige mensen is dat heel moeilijk, en biedt zo'n tussenstap misschien een uitkomst.
misschien kun je er helemaal niks mee, met deze post. Ik wil je iig sterkte en succes wensen met deze vervelende situatie
Zaterdag, 28 februari 2009, 05:14Jan Paul Kok
Dag Anoniempje, dit is een belangrijk stuk omdat de nederigheid het fundament is van alles waarop de Heer het huis van de Liefde in ons opbouwt. Denk aan de voetwassing. God vernedert Zich om de leerlingen, zijn dienaren de voeten te wassen. Stel je voor dat men een huis gaat bouwen, men begint met de grond IN te gaan. De mensen zeggen: hoe eigenaardig, de bouwers willen omhoog, maar ze gaan juist naar beneden. Dan zegt de uitvoerder: we maken rechthoekige sleuven en storten dat vol met beton, dat wordt het fundament, dat zie je niet, het zit in de grond, daarop beginnen we pas bovengronds te bouwen. Dat is de nederigheid. Zo ook zitten de wortels van een boom ondergronds. Hoe groter het wortelnetwerk, des te sterker de boom staat in de stormen en hagelbuien van beledigingen, valse beschuldigingen, beschimpingen en onrecht die hij te verduren krijgt. Ook dat wortelstelsel is de nederigheid. God, de Vader zegt in Jezus: Ik ben nederig en zachtmoedig. Dat zijn de 2 benen waarop Hij loopt als het ware. Die zachtmoedigheid moet je niet zo zeer opvatten als lief voor dieren enz. sentimenteel, het betekent dat je niet boos te krijgen bent. Je bent geduldig en vergevingsgezind (7x70x)(dat betekent: altijd, dus niet denken: ik heb nu 489 x vergeven, nog 1 maal en daarna timmer ik erop.) in het contact met negativiteit die over je heen gestort wordt zoals in jou geval. Wat jouw situatie betreft: die jongen houdt niet van je, hij houdt van zichzelf, want hij is gekrenkt in zijn eigenliefde en wordt woest vanwege jouw afwijzing. Hij begint je met haat te overladen, dus dat is volkomen het tegenovergestelde van liefde. Al zou hij de laatste man op aarde zijn, niet met hem in zee gaan. Voel je niet schuldig, want je bent vrij en niemand heeft recht op je behalve God en degene aan wie jij je liefde wil geven. Je hebt hem niet onrechtvaardig behandeld dus is er geen reden je schuldig te voelen. Als je niets met hem wilt, zoals je zegt, laat alles dan zo en probeeer het niet op te schonen, want het contact met hem zal ervoor zorgen dat jij een obsessie voor hem wordt en dat alles steeds gecompliceerder wordt. Ik zou zeggen: ga terug naar jezelf en vermijd hem helemaal, als het niet anders kan door een andere gemeente te zoeken. Dat zou ik denk ik doen, want ik zet mijn relatie met God en mijn geestelijke conditie altijd bovenaan. Niets of niemand mag mijn geestelijke conditie aantasten, dan ga ik weg en breng mezelf in veiligheid om er daarna weer volledig te kunnen zijn voor God en de naaste. Ik weet ook niet of het zin heeft voor hem te bidden, hij kan beter helemaal uit je geest. Ik denk dat jullie helemaal geen contact meer moeten hebben zo gauw mogelijk. Hij kwetst jou. Neem afstand. Hij mag jou niet kwesten. Klaar. Heel veel sterkte. En licht in deze duisternis, je van harte toegewenst onder de zegen van de Allerhoogste die Nederigheid en Liefde is: JEZUS, de Heer. PS: bid om inzicht, maar sluit je daartoe even af van alles als het kan. Ga met God in conclaaf. Zoek Hem in je binnenste en in stilte en eenzaamheid.
Donderdag, 29 juli 2010, 12:17anoniem
Het is in deze tijd heel moeilijk om nederig te zijn omdat we in een tijd leven waarin men meerendeels het slechte in je naar boven haalt. Iedereen gaat voor eigen goud en door het leven met een gedachten als ik en me familie het maar goed hebben, er wordt veels te weinig gekeken naar je naasten. En er zijn mensen die angst hun leven laat behersen omdat ze niet willen buiten gesloten worden. Nederigheid is iets wat je je zelf moet aan leren en God vragen om hulp en gewoon lak hebben aan de wereld we leven immers voor God en niet de mens.
