Iemand is ernstig ziek en lijdt heel erg veel, maar is nog wel bij zijn goede verstand. Met medische apparatuur kan hij (mogelijk) nog enkele jaren in leven gehouden worden, zonder die apparatuur zou hij binnen een paar weken overlijden. Zijn familieleden kiezen in overleg met hem ervoor de apparatuur af te sluiten, zodat hij korter leeft, maar minder hoeft te lijden.

Iemand heeft een auto-ongeluk gehad en ligt al enkele maanden in het ziekenhuis. Hij is weer bijgekomen uit een coma, maar heeft zulke beschadigde hersenfuncties dat hij zonder medicijnen verschrikkelijk zal lijden en weinig zal kunnen. Deze persoon kiest in overleg met artsen ervoor door een ‘spuitje oid’ een einde aan zijn leven te maken.

In de Bergrede wordt ons voorgehouden dat wij niet mogen moorden (Matteüs 5:21). Als ons iets onrechtsvaardigs aan wordt gedaan, moeten we het oordeel aan God overlaten.
Is er bij bovenstaande voorbeelden dan ook sprake van moord, omdat we het heft in eigen hand nemen? Waar ligt de grens? In hoeverre mogen wij zelf oordelen of iemands leven niet meer waardevol is? Moeten we niet gewoon ons lijden aanvaarden?

Of is het een zegen dat we de mogelijkheid hebben, mensen op een ‘zachte’ manier uit hun uitzichtloze lijden te verlossen? En is er sprake van naastenliefde als je iemand die al maanden/jaren in coma ligt en niet meer is dan een kasplantje uit zijn ‘lijden’ verlost?

Waar ligt voor jou de grens? Hoe kijk jij naar bovenstaande vragen? Heb je er een persoonlijke ervaring mee die je zou willen delen?

Zegen, Jarik

Gerelateerd

• Stelling week 51

Reageer op deze blog

*Naam:
*E-mail:

*Type het woord over:

*Reactie:
Houd mij op de hoogte:

Laat leeg:
Verander niet: