Praat je wel eens over God met je klasgenoten? Of met je oom, broer, of neef die niet gelovig is? Ik heb nog wel eens van dat soort gesprekken met klasgenoten of met vrienden. De meeste van die gesprekken verlopen niet zoals ik het wil. Het liefst zie ik natuurlijk dat mensen uren met mij praten, uiteindelijk op hun knieën gaan en Jezus aannemen als hun redder, God en vriend. Maarja meestal loopt het toch net iets anders. Ik vind het lastig om de kern te raken, meestal gaat het gesprek over vanalles behalve over Jezus. Mensen vragen vaak naar je levensstijl, of hoe je over bepaalde standpunten denkt of wat je allemaal wel niet mag van je geloof. Ik hoef bijna nooit het evangelie uit te leggen, niemand heeft er kennelijk behoefte aan. Maar als het onderwerp hemel ter sprake komt denkt iedereen dat je in de hemel komt door goed te leven. Aan de andere kant weet ik niet of ik het evangelie durf uit te leggen, want het komt er op neer dat de meeste naar de hel gaan en dat willen mensen niet horen. Maarja als ik over zeg dat Jezus alle zonde uit de wereld heeft geholpen voor ons, dan wordt het gesprek afgesloten met een dooddoener, want niemand heeft tegenwoordig enig besef van zonde, waarom zou je Jezus nodig hebben? Hoe moet je tegenwoordig het evangelie aan mensen uitleggen? Mensen denken Jezus niet nodig te hebben. Heb je ook wel eens mensen horen zeggen: ‘Het geloof is niets voor mij’. Dat zeggen ze echt oprecht, maar is natuurlijk verre van de waarheid. Ik hoop altijd dat God ze laat zien hoe het zit, daar bid ik ook voor, maar ik heb altijd het idee dat ik het evangelie gewoon eens moet vertellen, zonder het mooi in te pakken.
2 Kor 4:1,2
Omdat God ons in zijn barmhartigheid deze taak gegeven heeft, verzaken wij onze plicht niet. 2 Integendeel, we hebben ons afgekeerd van heimelijke lafheid: we gaan niet sluw te werk, vervalsen het woord van God niet, maar maken de waarheid openlijk bekend. Zo bevelen we ons ten overstaan van God aan bij ieders geweten.
Ik ben hier echt geen held in, ik praat met iedereen mee. En ik begrijp ook wel dat ze niet geloven, omdat ze nog nooit hebben ontdekt wie God is. Omdat ze een verkeert beeld hebben van de kerk of/en van God en dat zit in de weg. Mensen lijken gewoon hun leven te willen leven en als ze uiteindelijk op sterven liggen dan gaan ze eens nadenken over God. Zijn wij niet geroepen om dit tegen te gaan en de mensen gewoon te vertellen hoe het zit?
Groeten,
Mark Winkelaar
Gerelateerd
Het evangelie delen in liefde
Bid voor de christenen..
Het goede nieuws
En dan nu de praktijk
Wapenrusting (4): De sandalen
Reacties (8)
wat ben je eerlijk! Ik denk dat het veel mensen vergaat zoals jou. Bij mij gaat het in ieder geval wel zo, ik zou graag anders willen, maar vind het erg moeilijk om goed te getuigen en ik hoop dat mijn leven een getuigenis opzich zal zijn. Het ergste dat ik een keer heb gehoord is dat een klasgenoot tegen me zei: ''Jij bent meer een standby christen toch?'' Dit omdat we ook een klasgenoot hebben die heel vrij over Jezus praat en ik daar meer moeite mee heb. Gelukkig hoor ik ook wel eens dat mensen aan me kunnen zien dat ik christen ben, en dat zijn de mooiste complimenten die je kunt krijgen vind ik!
Liefs!
In onze pogingen om mensen over Jezus te vertellen stranden we inderdaad vaak. Ik geloof niet zozeer dat dit te maken heeft met onwil bij de ander (hoewel gesprekken idd vaak afwijken van het onderwerp), maar dat dit komt door onmacht bij de ander. Met onmacht bedoel ik eigenlijk te zeggen dat je uit jezelf niet bij machte bent om te begrijpen wat die christelijke boodschap nu werkelijk inhoudt. We moeten niet vergeten dat - wat Jezus gedaan heeft - dit iets is wat voor een mens best wel iets vreemds is. Er zit namelijk een bovennatuurlijk plan van God achter, wat vanuit ons 'menselijk-beperkt-denken' nooit te achterhalen valt. Oftewel: het is Gods Geest die mensen moet overtuigen, het is God die aan een mens moet openbaren Wie en Wat Hij is.
Betekent dit dat wij onze mond moeten houden? Nee juist niet! Want God gebruikt ons om Hem kenbaar te maken!
Eigenlijk zouden we kunnen spreken van een spanningsveld:
1 God moet het Zelf bij iemand openbaren
2 Wij moeten getuigen
Laten we daar dan maar voor gaan! Laten we erkennen dat we zelf niet bij machte zijn om iemand te overtuigen, dus laten we ons getuigenis serieus nemen, maar tegelijkterijd ook weer relativeren.
Discussies zijn goed, maar tegelijkertijd realiseren we dat discussies over het geloof vaak in een debat eindigen. Wij willen overtuigen en de ander kan - niet door ons en niet door zichzelf - overtuigd raken.
In de Bijbel staat ergens dat je geen parels voor de zwijnen moet werpen, en als ik kijk om me heen dan denk dat veel mensen op dit moment niet overtuigd worden door de boodschap van het Evangelie, maar misschien wel door jouw levensstijl.
Het Evangelie is een te kostbare parel.
Van de eerste christenen werd gezegd "ziet eens hoe ze elkaar liefhebben", laat die liefde de ander hongerig maken naar de boodschap van het Evangelie.
Groetjes en een gezegend weekend,
Kees
Robert: Toch denk ik dat je het evangelie moet kunnen vertellen. Als ik getuig dan ben ik inderdaad volledig afhankelijk van God. Ik vertel waarheid, God bekeert mensen. Maar ik moet wel de waarheid kunnen verwoorden, de kern van het evangelie, of niet?
Parels voor dee zwijnen werpen heeft het wel wat mee te maken. Ook heeft Jezus zijn dicipelen opgedragen om weg te gaan als mensen het evangelie niet willen aannemen.
Wat ik me al lezende afvroeg: is het niet heel erg frustrerend als jouw Heilige overtuiging door anderen voor onwaar wordt gehouden?
Gr. Hans!
Ja juist, dat is inderdaad onze opdracht! Hoewel ik wel denk (en wil benadrukken) dat Franciscus van Assisi in het verleden niet voor niets gezegd heeft: 'Verkondig het evangelie, desnoods met woorden.'
Ik denk dat de kracht van ons getuigenis juist kan zitten in het leven als christen, want dat leven wordt geinspireerd door Geest en dat kan voor ongelovigen niet onopgemerkt blijven. Het bovennatuurlijke en natuurlijke komt wat dat betreft in ons als christen-mensen samen (vandaar dat we priesters zijn, vgl. 1 Pet. 2:9,10).
Bovendien zou ik willen zeggen: het is 'en en', niet 'of of'. Én het aan God over laten én ons getuigenis geven in daad (en desnoods in woord, omdat woorden vaak discussies en debatten opleveren. De ratio van de mens blokkeert te veel).
Het hele begrip 'waarheid' is wat dat betreft al veel te stuitend voor mensen tegenwoordig. Wie bepaalt nu wat de waarheid is? Een ratio komt daar niet bij, daarom is die openbaring dus nodig van God en kunnen wij door middel van ons leven laten zien wie die God is. Maar waarheid en/of zondebesef en/of een Jezus die aan het kruis stierf... Tja voor velen komt dat er qua ratio niet in, dat staat totaal buiten het denkkader (wat ook logisch is, want God gaat boven het denk kader uit). Gesprekken hierover zijn daarom uiterst moeilijk en ik denk dat dus de kern is van wat het lastige is aan het bespreekbaar maken van God in de klas.
Wat ik wel geloof is het volgende: "Jezus daalde af, als God, om de mens volledig te doen begrijpen wie God is. In gesprekken die wij met ongelovigen hebben, moeten we ook afdalen om aan ongelovigen uit te leggen wie God is. Dat betekent dat we moeite moeten doen om in die ander zijn/haar leefwereld te kruipen en een 'aanhaakpunt' te zoeken. Dat deed Paulus ook diverse malen. Jezus was voor de afgoden dienaren in Athene volstrekt onbekend, maar toch kon hij hen uitleggen wie Hij was door in die leefwereld te gaan staan."
Robert: Ik ben het met je eens, misschien ben ik in de afgelopen jaren wat ongeduldig geworden. Maar inderdaad desnoods met woorden, mensen letten ook veel meer op je daden dan op je woorden. En terecht, want daden komen dichterbij de kern van je zijn dan woorden.
In een bijdrage aan genoemde site roept M.H. I. (de echte naam ontbreekt) op om bepaalde boeken te vermijden, eldersop de site staan onderwerpen die not-done zijn: http://www.bijbelenonderwijs.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=1080:het-kwaad-in-de-huidige-jeugdliteratuur&catid=39:alle-artikelen&Itemid=60
Op de opiniepagina van de Volkskrant reageert Anna van Praag hierop: http://opinie.volkskrant.nl/artikel/show/id/7641/Fantasie_van_uw_kind_ligt_onder_vuur
Zelf lijkt mij één en ander ook nogal betuttelend (ik vraag me ook direct af wat we met klassiekers als GVR, Pippi Langkous en Puk van de Petteflat moeten doen nu :p) en een verenging van het begrip 'jeugdliteratuur', maar ik ben erg benieuwd wat jullie hier van vinden.
