Ik kreeg een paar dagen geleden een reactie op één van mijn blogs. De persoon schreef in zijn reactie dat hij het niet begreep waarom je je leven in God’s hand zou leggen. Een terechte vraag, vind ik. Waarom zou je je leven in de handen van iemand anders leggen, het is toch jouw leven? En als je God niet kent is het al helemaal een vreemd idee, want dan zou je leven belanden in de handen van een vreemde. Dus als je niet geloofd vind ik het logisch dat je dit een vreemde gedachte vind. Maar toch zit er wel logica in…
God is de maker en ontwerper van het heelal. Hij is ook de maker van mensen en dus ook van jou. Omdat Hij de maker is, weet Hij precies hoe wij in elkaar zitten; de mens in het algemeen, maar ook elk persoon individueel. Hij weet dus wat wij leuk vinden, wat we haten, wat onze dromen zijn, onze angsten enz. En Hij heeft het beste met je voor. Dat maakt het al heel wat minder vreemd dat je je leven in zijn hand legt. Maar je kent jezelf toch ook? Waarom zou je dan alsnog je leven in God’s hand leggen? God kan je leiden, Hij kan je de weg wijzen en Hij kan ervoor zorgen dat jij helemaal tot je recht komt. Als je Hem jouw leven laat leiden, dan komt het plan dat voor je geboorte bedacht is tot vervulling. Elk facet van jouw leven is geen toeval, het is een ontwerp. En wie kan jouw leven beter tot zijn recht laten komen dan jouw maker?
Psalm 37
Leg je leven in de handen van de Heer,
Vertrouw op hem, hij zal dit voor je doen:
Het recht zal dagen als het morgenlicht,
De gerechtigheid stralen als de middagzon.
Daarnaast is het ook zo dat Jezus zijn leven heeft gegeven voor jouw leven. Als je christen bent, is het dan niet logisch om jouw leven aan Hem te geven, aangezien Hij zijn leven voor jou heeft gegeven? Ik denk ook dat het een verlangen wordt als je God hebt leren kennen. He died for me, I live for Him, luidt een spreuk. Zit heel wat in, denk ik.
Fijn weekend,
Mark Winkelaar
Reacties (20)
Vrijdag, 9 januari 2009, 13:53Kees
Beste Mark,
Ik weet niet hoe het komt, want ik zie niet alleen bij mezelf maar ook bij anderen dat we maar al te graag ons leven in Gods hand leggen tijdens het gebed, maar het eerste wat we doen als we klaar zijn met bidden is ons leven weer in eigen hand nemen.
Ik ben ervan overtuigd dat God het beste met mij voor heeft en dat Hij weet hoe ik het best tot mijn recht kom, maar ik schijn toch zo nu en dan mijn leven weer in eigen hand te willen nemen.
Hoezo eigenwijs.
Groetjes en Gods zegen toegewenst,
Kees
Ik weet niet hoe het komt, want ik zie niet alleen bij mezelf maar ook bij anderen dat we maar al te graag ons leven in Gods hand leggen tijdens het gebed, maar het eerste wat we doen als we klaar zijn met bidden is ons leven weer in eigen hand nemen.
Ik ben ervan overtuigd dat God het beste met mij voor heeft en dat Hij weet hoe ik het best tot mijn recht kom, maar ik schijn toch zo nu en dan mijn leven weer in eigen hand te willen nemen.
Hoezo eigenwijs.
Groetjes en Gods zegen toegewenst,
Kees
Vrijdag, 9 januari 2009, 14:59Mark W
Klopt, hetzelfde gebeurd met je zorgen aan God geven. :(
Ik doe het ook.
Vreemd eigelijk, omdat we weten dat ons leven in God's hand op de juiste plek ligt.
Ik doe het ook.
Vreemd eigelijk, omdat we weten dat ons leven in God's hand op de juiste plek ligt.
Vrijdag, 9 januari 2009, 20:19Hans
Beste Mark,
ik denk dat je voor diegene waarop je reageert een onmetelijk grote sprong maakt tussen "Dus als je ........ wel logica in…" en "God is de ..... van het heelal".
De logica die je vanuit je Christen-zijn beschrijft lijkt me voor de betreffende persoon, die klaarblijkelijk geen christen is, nog altijd onbegrijpelijk ;).
Ook een fijn weekend gewenst!
Gr. Hans!
ik denk dat je voor diegene waarop je reageert een onmetelijk grote sprong maakt tussen "Dus als je ........ wel logica in…" en "God is de ..... van het heelal".
De logica die je vanuit je Christen-zijn beschrijft lijkt me voor de betreffende persoon, die klaarblijkelijk geen christen is, nog altijd onbegrijpelijk ;).
Ook een fijn weekend gewenst!
Gr. Hans!
Zaterdag, 10 januari 2009, 18:55Getuige
Een interessante vraag die eerst beantwoord moet worden is wat de definitie van het leven zelf is.
Dat is een uiteenzetting waar boekenkasten over volgeschreven zijn en met name de Griekse filosofen Plato en Aristoteles geven mooie tractaten over het leven die de moeite van het bestuderen waard zijn.
Samengevat komt het er op neer dat het leven in verschillende gradaties voorkomt. Van alle soorten wezens die levend genoemd kunnen worden, liggen er die vegitatieve mogelijkheden is die voldoende zijn om het soort waartoe een individu behoort, in stand te houden.
Echter, slechts één soort levende wezens is zich bewust van zichzelf en van de kosmos: de mens. Het doel van het menselijk leven is dan ook niet zozeer de soort in stand houden, maar vooral door onze denkactiviteiten in abstracto de geestelijke realiteiten van alle materiële dingen te kennen en aanschouwen. Maar er zijn ook substanties die in zichzelf volledig geestelijk zijn: deze kunnen wij óók kennen en aanschouwen. God is één van deze objecten.
Doordat wij als mensen ons bewust zijn van onze geestelijke identiteit naast onze fysieke identiteit, zijn wij in onze geestelijke identiteit qua natuur gelijk aan God. Daarmee is dus het leven omschreven dat bedoeld wordt aan God te geven: door je matrieel vegitatief leven heen, je geestelijk leven aan God geven.
De vraag is echter wat je wilt doen: jouw geestelijk levensbeginsel (= de ziel) aan God geven betekent dat je je materieel vegitatief leven aan je ziel ondergeschikt maakt. Maak je door slechts één wilsbeschikking je ziel onderschikt aan "het vlees", welke meerwaarde heeft jouw leven dan boven dat van dierlijk leven?
Adam en Eva hébben de geestelijke vorm van de mens ondergeschikt gemaakt aan het vlees en daarmee het menselijk geslacht de toegang tot God ontzegd door de mens ondergeschikt en slaaf te maken aan de vorst van de wereld. Jezus Christus echter is gekomen om die van generatie op generatie overgaande banvloek te doorbreken: de mens heeft zijn vrije wilsbeschikking terug gekregen en kan iedere keer weer na gezondigd te hebben, in staat zijn opnieuw het leven in Gods hand te leggen!
Dat is een uiteenzetting waar boekenkasten over volgeschreven zijn en met name de Griekse filosofen Plato en Aristoteles geven mooie tractaten over het leven die de moeite van het bestuderen waard zijn.
Samengevat komt het er op neer dat het leven in verschillende gradaties voorkomt. Van alle soorten wezens die levend genoemd kunnen worden, liggen er die vegitatieve mogelijkheden is die voldoende zijn om het soort waartoe een individu behoort, in stand te houden.
Echter, slechts één soort levende wezens is zich bewust van zichzelf en van de kosmos: de mens. Het doel van het menselijk leven is dan ook niet zozeer de soort in stand houden, maar vooral door onze denkactiviteiten in abstracto de geestelijke realiteiten van alle materiële dingen te kennen en aanschouwen. Maar er zijn ook substanties die in zichzelf volledig geestelijk zijn: deze kunnen wij óók kennen en aanschouwen. God is één van deze objecten.
Doordat wij als mensen ons bewust zijn van onze geestelijke identiteit naast onze fysieke identiteit, zijn wij in onze geestelijke identiteit qua natuur gelijk aan God. Daarmee is dus het leven omschreven dat bedoeld wordt aan God te geven: door je matrieel vegitatief leven heen, je geestelijk leven aan God geven.
De vraag is echter wat je wilt doen: jouw geestelijk levensbeginsel (= de ziel) aan God geven betekent dat je je materieel vegitatief leven aan je ziel ondergeschikt maakt. Maak je door slechts één wilsbeschikking je ziel onderschikt aan "het vlees", welke meerwaarde heeft jouw leven dan boven dat van dierlijk leven?
Adam en Eva hébben de geestelijke vorm van de mens ondergeschikt gemaakt aan het vlees en daarmee het menselijk geslacht de toegang tot God ontzegd door de mens ondergeschikt en slaaf te maken aan de vorst van de wereld. Jezus Christus echter is gekomen om die van generatie op generatie overgaande banvloek te doorbreken: de mens heeft zijn vrije wilsbeschikking terug gekregen en kan iedere keer weer na gezondigd te hebben, in staat zijn opnieuw het leven in Gods hand te leggen!
Zondag, 11 januari 2009, 19:00Mark W
Die zinnen: Dus als je ... wel logica in. Zijn bedoelt om de volgende alinea in te leiden. Dus er zit in principe geen sprong. De sprong komt pas aan het eind in de 2de alinea.
Groetjes,
Mark
Groetjes,
Mark
Zondag, 11 januari 2009, 19:28Mark W
Hey Getuige,
Diepzinnig stukje. 2 soorten levens, geestelijk en fysiek.
Als het vlees de baas is zijn we als dieren, klopt. Denk je dat onze maatschappij daar dichtbij komt?
Doe zie jij dan je leven overgeven, getuige? Of misschien beter: Hoe doe je dat?
Groetjes,
Mark
Diepzinnig stukje. 2 soorten levens, geestelijk en fysiek.
Als het vlees de baas is zijn we als dieren, klopt. Denk je dat onze maatschappij daar dichtbij komt?
Doe zie jij dan je leven overgeven, getuige? Of misschien beter: Hoe doe je dat?
Groetjes,
Mark
Zondag, 11 januari 2009, 22:43Hans
Taalkundig klopt het ook wel ;).
Alleen vanuit de niet-gelovige gedachte die je beschrijft in de eerste alinea is de overgang naar het als gegeven omschreven 'God is de maker en ontwerper van het heelal' enorm.
Ik denk dat je eerst die "ongelovige" zou moeten uitleggen waarom je bovenstaand gegeven als gegeven zou moeten aannemen. ;)
Alleen vanuit de niet-gelovige gedachte die je beschrijft in de eerste alinea is de overgang naar het als gegeven omschreven 'God is de maker en ontwerper van het heelal' enorm.
Ik denk dat je eerst die "ongelovige" zou moeten uitleggen waarom je bovenstaand gegeven als gegeven zou moeten aannemen. ;)
Maandag, 12 januari 2009, 12:35Getuige
Wel Hans, dat antwoord is heel simpel.
Voor een ieder is het evident (staat het vast) dat uit het niets niet iets voortkomt. Iedere natuurwetenschapper onderkent dan ook dat er een spoor van ontwikkeling dat in de kosmos te ontdekken is. De kosmos moet ooit één geheel geweest zijn, daar zijn gelovigen en ongelovigen het wel over eens.
Maar dan komt het. Ooit moet er een moment geweest zijn dat de massieve substantie in beweging gekomen is: het ontstaan van de ruimte die wij heelal noemen. Natuurwetenschappers kunnen daar vanuit hun professie echter geen zinnig antwoord op geven hoe dat gebeurd moet zijn, slechts aangeven dát het hoebeurt is. Daarvoor moeten we, om de hoe en waarom vraag te beantwoorden, terug grijpen naar de natuurfilosofie en wel die van de voor-christelijke Aristoteles. Die gaf als antwoord dat er een eerste Onbewogen Beweger moet zijn die boven de materiële substanties uitreikt. Deze is de eerste oorzaal van het heelal, maar ook de laatste: alles in het heelal komt van deze Eerste onbewogen Beweger uit en keert er ook naar terug door er naar te verwijzen.
De monotheïstische transcedente tradities vullen deze Eerste Onbewogen Beweger in als God. De scheppingsleer zoals die in de eerste twee hoofdstukken van Genesis omschreven staat, gaat dan ook hand in hand met de natuurfilosofie en de natuurordening verklarende natuurwetenschappen.
@ Mark W: op jouw vragen kom ik terug.
Voor een ieder is het evident (staat het vast) dat uit het niets niet iets voortkomt. Iedere natuurwetenschapper onderkent dan ook dat er een spoor van ontwikkeling dat in de kosmos te ontdekken is. De kosmos moet ooit één geheel geweest zijn, daar zijn gelovigen en ongelovigen het wel over eens.
Maar dan komt het. Ooit moet er een moment geweest zijn dat de massieve substantie in beweging gekomen is: het ontstaan van de ruimte die wij heelal noemen. Natuurwetenschappers kunnen daar vanuit hun professie echter geen zinnig antwoord op geven hoe dat gebeurd moet zijn, slechts aangeven dát het hoebeurt is. Daarvoor moeten we, om de hoe en waarom vraag te beantwoorden, terug grijpen naar de natuurfilosofie en wel die van de voor-christelijke Aristoteles. Die gaf als antwoord dat er een eerste Onbewogen Beweger moet zijn die boven de materiële substanties uitreikt. Deze is de eerste oorzaal van het heelal, maar ook de laatste: alles in het heelal komt van deze Eerste onbewogen Beweger uit en keert er ook naar terug door er naar te verwijzen.
De monotheïstische transcedente tradities vullen deze Eerste Onbewogen Beweger in als God. De scheppingsleer zoals die in de eerste twee hoofdstukken van Genesis omschreven staat, gaat dan ook hand in hand met de natuurfilosofie en de natuurordening verklarende natuurwetenschappen.
@ Mark W: op jouw vragen kom ik terug.
Maandag, 12 januari 2009, 20:55Mark W
Ow zo :P
Ik heb um. Klopt de stap is immens, maarja om nou ff uit te leggen dat God de maker van het heelal is. Iedereen is vrij om de ander posts te lezen. En iedereen is vrij om aan God te vragen of Hij daadwerkelijk de maker is van het heelal.
Groetjes,
Mark
Ik heb um. Klopt de stap is immens, maarja om nou ff uit te leggen dat God de maker van het heelal is. Iedereen is vrij om de ander posts te lezen. En iedereen is vrij om aan God te vragen of Hij daadwerkelijk de maker is van het heelal.
Groetjes,
Mark
Maandag, 12 januari 2009, 22:43Hans
Ik noem dat antwoord alles behalve simpel ;).
Dat het voor een ieder vanzelfsprekend is dat uit niets niet iets voort kan komen, zegt mij niets over het antwoord op de vraag van het ontstaan van het heelal en daarmee het leven hier op aarde. Zit het in een 'bezielde kosmos' en daarmee wellicht een hogere macht of in een meer natuurwetenschappelijke oorzaak of misschien nóg iets anders? Alles in invulbaar als die Eerste Onbewogen Beweger, wat in religies als God benoemd wordt. Dat alle verklaringen hand in hand gaan zegt niets over het waarheidsgehalte volgens mij. Het zegt misschien eerder iets over de ondoorgrondelijkheid van een niet te bevatten gebeurtenis voor mensen, die op verschillende (maar door de beperkte intelligentie wat dit betreft parallel lopende) manieren verklaard is door hen.
Overigens herinner ik me een soortgelijke discussie bij een eerdere post ;).
Dat het voor een ieder vanzelfsprekend is dat uit niets niet iets voort kan komen, zegt mij niets over het antwoord op de vraag van het ontstaan van het heelal en daarmee het leven hier op aarde. Zit het in een 'bezielde kosmos' en daarmee wellicht een hogere macht of in een meer natuurwetenschappelijke oorzaak of misschien nóg iets anders? Alles in invulbaar als die Eerste Onbewogen Beweger, wat in religies als God benoemd wordt. Dat alle verklaringen hand in hand gaan zegt niets over het waarheidsgehalte volgens mij. Het zegt misschien eerder iets over de ondoorgrondelijkheid van een niet te bevatten gebeurtenis voor mensen, die op verschillende (maar door de beperkte intelligentie wat dit betreft parallel lopende) manieren verklaard is door hen.
Overigens herinner ik me een soortgelijke discussie bij een eerdere post ;).
Donderdag, 15 januari 2009, 19:31Getuige
@ Hans:
De kosmos is niet bezield, zoals in jouw stukje te lezen is. De kosmos bestaat omdat er ruimte is tussen de hemellichamen. Deze lichamen zijn de zon, aarde en overige planeten, stof, etc, maar ook een nog te definiëren plasma. Immers: een totaal vacuüm waar niets is, kan niet bestaan, dan zou er geen afstand zijn tussen de diverse substanties. Houd wel in je achterhoofd dat plaats de som is van alle afstanden van kosmische lichamen tot een te bepalen lichaam op een bepaald ogenblik. Een bezielde kosmos impliceert derhalve dat de kosmos als geheel een levendgevend iets is. Vanuit Joods/ Christelijk, maar ook vanuit Islamitisch perspectief mag dit niet gezegd worden omdat dit pantheïsme inhoudt.
Juist doordat er verschillende verklaringen parallel lopen danwel haaks op elkaar staan, is het goed objectief onderzoek te doen om uit de natuur zelf een waarheidsverklaring te definiëren. Dat vraagt echter een objectieve houding die los staat van subjectivistische vooringenomenheid en bereidheid eigen veronderstellingen bij te stellen indien het resultaat van onweerlegbaar onderzoek dat vraagt. Je mag leerstellingen als waar beschouwen wanneer theologische, filosofische en mathematische verklaringen voor de kosmos elkaar objectief niet uitsluiten maar elkaar aanvullen en één geheel vormen.
Dan kom ik uit bij de vragen van Mark W. Als je mijn bovenstaande bijdragen gelezen hebt, heb je eigenlijk al het fundament van het antwoord te pakken. Het overgeven aan de levende en levengevende God vraagt op de eerste plaats kennis aan wie je je overgeeft. Dat doe je door reflectie vanuit het geloof. Bidden en beschouwen. De dialoog aan willen gaan om God te leren kennen. Maar ook de gemeenschapszin moet een drijfveer zijn om je over te geven aan God. Want, zijn de werken van barmhartigheid niet juist bedoeld om mensen die arm zijn aan dingen te laten delen in jouw overvloed om zo samen met hen op aarde gemeenschap te vormen zoals de Vader, Zoon en Heilige Geest in liefde één geheel zijn?
Wel, daar waar God niet heerst, daar heerst chaos, hebzucht, trouweloosheid, hopeloosheid, geestelijke armoede, onpersoonlijkheid en meer van dat soort verstrooiïngen. Nu is de heersende Europeese tendens dat wij mensen vooral ons zelf moeten helpen, weinigen kennen je zonder nummertje of inlogcode.....
De kosmos is niet bezield, zoals in jouw stukje te lezen is. De kosmos bestaat omdat er ruimte is tussen de hemellichamen. Deze lichamen zijn de zon, aarde en overige planeten, stof, etc, maar ook een nog te definiëren plasma. Immers: een totaal vacuüm waar niets is, kan niet bestaan, dan zou er geen afstand zijn tussen de diverse substanties. Houd wel in je achterhoofd dat plaats de som is van alle afstanden van kosmische lichamen tot een te bepalen lichaam op een bepaald ogenblik. Een bezielde kosmos impliceert derhalve dat de kosmos als geheel een levendgevend iets is. Vanuit Joods/ Christelijk, maar ook vanuit Islamitisch perspectief mag dit niet gezegd worden omdat dit pantheïsme inhoudt.
Juist doordat er verschillende verklaringen parallel lopen danwel haaks op elkaar staan, is het goed objectief onderzoek te doen om uit de natuur zelf een waarheidsverklaring te definiëren. Dat vraagt echter een objectieve houding die los staat van subjectivistische vooringenomenheid en bereidheid eigen veronderstellingen bij te stellen indien het resultaat van onweerlegbaar onderzoek dat vraagt. Je mag leerstellingen als waar beschouwen wanneer theologische, filosofische en mathematische verklaringen voor de kosmos elkaar objectief niet uitsluiten maar elkaar aanvullen en één geheel vormen.
Dan kom ik uit bij de vragen van Mark W. Als je mijn bovenstaande bijdragen gelezen hebt, heb je eigenlijk al het fundament van het antwoord te pakken. Het overgeven aan de levende en levengevende God vraagt op de eerste plaats kennis aan wie je je overgeeft. Dat doe je door reflectie vanuit het geloof. Bidden en beschouwen. De dialoog aan willen gaan om God te leren kennen. Maar ook de gemeenschapszin moet een drijfveer zijn om je over te geven aan God. Want, zijn de werken van barmhartigheid niet juist bedoeld om mensen die arm zijn aan dingen te laten delen in jouw overvloed om zo samen met hen op aarde gemeenschap te vormen zoals de Vader, Zoon en Heilige Geest in liefde één geheel zijn?
Wel, daar waar God niet heerst, daar heerst chaos, hebzucht, trouweloosheid, hopeloosheid, geestelijke armoede, onpersoonlijkheid en meer van dat soort verstrooiïngen. Nu is de heersende Europeese tendens dat wij mensen vooral ons zelf moeten helpen, weinigen kennen je zonder nummertje of inlogcode.....
Vrijdag, 16 januari 2009, 14:03Mark W
Jo getuige,
Ik vind het heel interessant hoe jij geloofd.
Je blijft wel theoretisch in je antwoorden. Je zegt dat je leven overgeeft door reflectie vanuit het geloof. Bidden en beschouwen. Maar dit kan ook zonder je over te geven. Tovh geef jij je over, dus wat doe je praktisch? Denk je als je opstaat: "vandaag ga ik even lekker bidden en beschouwen (of reflecteren)"? Begrijp je dat ik het theoretisch vind klinken. Hoe ziet een dag van overgave er bij jou uit? Hoe ziet jou leven met God eruit? Hoe sta je op? wat doe je met God op een dag?
God's zegen,
Mark
Ik vind het heel interessant hoe jij geloofd.
Je blijft wel theoretisch in je antwoorden. Je zegt dat je leven overgeeft door reflectie vanuit het geloof. Bidden en beschouwen. Maar dit kan ook zonder je over te geven. Tovh geef jij je over, dus wat doe je praktisch? Denk je als je opstaat: "vandaag ga ik even lekker bidden en beschouwen (of reflecteren)"? Begrijp je dat ik het theoretisch vind klinken. Hoe ziet een dag van overgave er bij jou uit? Hoe ziet jou leven met God eruit? Hoe sta je op? wat doe je met God op een dag?
God's zegen,
Mark
Vrijdag, 16 januari 2009, 14:49Getuige
Het is begrijpelijk dat je mijn verhaal theoretisch vindt. Maar juist vanuit mijn contemplatie en mijn geloofsgroei die daaruit volgt, wil ik daar waar God het van mij vraagt een getuigenis afleggen van mijn geloof: het geloof van de ene ware Kerk. Deze opdracht heb ik samen met nog 300.000 andere gelovige jongeren afgelopen zomer van Paus Benedictus XVI tijdens de wereld jongeren dagen te Sydney, Australië ontvangen. Dat allemaal naar aanleiding van het WYD-thema: handelingnen 1, 8 (act1v8). Het verklaart dus ook mijn pseudoniem dat ik hier gebruik.
Mijn dag bestaat inderdaad uit veel gebedsmomenten waarvan de eerste 's ochtend vroeg als ik opsta en de laatste 's avonds laat voordat ik ga slapen.
Daar waar God het mijn weg laat kruisen, wil ik ook pastoraal voor mensen aanwezig zijn. Een luisterend oor bieden, dienstbaarheid in andermans geloofsgroei.
Nog een voorbeeld: in een andere bijdrage heb ik al geschreven dat ik mijn zoektocht naar een vrouw aan God overgelaten heb (nu weet ik niet meer wanneer dat was, maar jij hebt daar toen wel op geantwoord, weet je nog?). Als God het van me vraagt dat ik mijn leven "alleen" verder moet gaan en onhuwbaar blijven omwille van het rijk der hemelen, dan zal ik dat doen. Niet omdat ik dat zo leuk vind, maar omdat het van me gevraagd wordt. Pas als ik me overgeef aan God en doe wat hij van mij vraagt, zal ik ook de genade ontvangen mijn weg te vervolgen :-)
Mijn dag bestaat inderdaad uit veel gebedsmomenten waarvan de eerste 's ochtend vroeg als ik opsta en de laatste 's avonds laat voordat ik ga slapen.
Daar waar God het mijn weg laat kruisen, wil ik ook pastoraal voor mensen aanwezig zijn. Een luisterend oor bieden, dienstbaarheid in andermans geloofsgroei.
Nog een voorbeeld: in een andere bijdrage heb ik al geschreven dat ik mijn zoektocht naar een vrouw aan God overgelaten heb (nu weet ik niet meer wanneer dat was, maar jij hebt daar toen wel op geantwoord, weet je nog?). Als God het van me vraagt dat ik mijn leven "alleen" verder moet gaan en onhuwbaar blijven omwille van het rijk der hemelen, dan zal ik dat doen. Niet omdat ik dat zo leuk vind, maar omdat het van me gevraagd wordt. Pas als ik me overgeef aan God en doe wat hij van mij vraagt, zal ik ook de genade ontvangen mijn weg te vervolgen :-)
Zondag, 18 januari 2009, 23:39Mark W
Oké, han 1:8, vet. Tof dat je met 300.000 anderen gewoon die opdracht hebt aangenomen, gaaf! Ik heb nu wel een beter beeld van jou leven als christen.
Tof.
God's zegen met je opdracht!
Mark
Tof.
God's zegen met je opdracht!
Mark
Maandag, 19 januari 2009, 21:58Hans
Altijd weer boeiende kost Getuige ;)
Er zijn trws ook wel Christenen die de kosmos, en daarmee de aarde en de mens etc., als een emanatie zien. Bovendien staan objectieve zaken ook altijd weer open voor interpretatie. ;)
Zelf ben ik niet erg overtuigd van de exacte waarheid hierover. Sterker nog, ik betwijfel of een mens zoiets geheel kan overzien of misschien zelfs kan bevatten. Ik heb uiteraard mijn gedachten, ideeën en ben van bepaalde zaken overtuigd. Maar het maakt me wel nieuwsgierig naar waar jouw heilige overtuiging vandaan komt (want zo kun je het wel noemen volgens mij :)). Wat maakt dat je jouw beeld voor waarheid houdt?
Misschien ietwat persoonlijk: maar ik begrijp dat je rond de 20 bent. Waarom heb je dan nu al zo diep nagedacht over een eventueel ongehuwd leven?
Groet, Hans!
Er zijn trws ook wel Christenen die de kosmos, en daarmee de aarde en de mens etc., als een emanatie zien. Bovendien staan objectieve zaken ook altijd weer open voor interpretatie. ;)
Zelf ben ik niet erg overtuigd van de exacte waarheid hierover. Sterker nog, ik betwijfel of een mens zoiets geheel kan overzien of misschien zelfs kan bevatten. Ik heb uiteraard mijn gedachten, ideeën en ben van bepaalde zaken overtuigd. Maar het maakt me wel nieuwsgierig naar waar jouw heilige overtuiging vandaan komt (want zo kun je het wel noemen volgens mij :)). Wat maakt dat je jouw beeld voor waarheid houdt?
Misschien ietwat persoonlijk: maar ik begrijp dat je rond de 20 bent. Waarom heb je dan nu al zo diep nagedacht over een eventueel ongehuwd leven?
Groet, Hans!
Woensdag, 21 januari 2009, 23:53Getuige
Mijn overtuiging komt omdat ik geloof dat de waarheid over God, kosmos en scheppingsorde kenbaar is. Dat komt omdat God een persoonlijke God is waar persoonlijk contact mee te krijgen is. Zoals vrienden onder elkaar van elkaar weten wie ze zijn en elkaar steeds beter leren kennen, zo wil ik dat ook weten wie God nu werkelijk is en Hem beter leren kennen. Maar, ik wil God wel kennen hoe Hij werkelijk is en niet met een vooringenomen antropomorf (= vermenselijkt) beeld. God is namelijk een heel eigen wezen met een heel eigen natuur die anders is dan het menselijk wezen en dito natuur.
Ik stel aan God dus de vraag wie Hij is. Ik stel dus geen vraag, zoals Immanuel Kant dat deed, waar ik verstandelijk in geloven kan. Puur verstandelijk gezien vanuit het menselijk verstand, is het Godsbesef zoals we dat vanuit het jodendom en vooral Christendom hebben leren kennen, een volslagen absurd besef. Alleen al het feit dat ons verstand zich voortbeweegt binnen de domeinen van tijd en ruimte en God dat dus niet doet, is eigenlijk bijna debiel te noemen. Maar toch is God een realiteit die direct en onmiddellijk handelt. Alleen Gods handelingen laten zich niet vangen in mathematische wetmatigheden. Ik begrijp jouw twijfels volkomen, beste Hans.
Dat er christenen zijn die geloven dat de kosmos emanent is? Dat klopt! Met name een groot deel van de Kerkvaders uit de patristiek (= de tijd vanaf het einde van het Nieuwe testament tot globaal halverwege de 7e eeuw) hadden zulke ideeën. Dat is niet zo vreemd. De meeste Kerkvaders kwamen uit het intellectueel hoog ontwikkelde oosten van het Romeinse rijk. Dit is tevens het centrumgebied van de grote hellinistische filosofenscholen; die van Athene is pas in 529 gesloten. De gangbare filosofische stroming in die tijd was het neoplatonisme, gebasseerd op het filosofisch systeem van Plato, van Plotinus die overigens een heidense Griek was. Deze filosofie bleek redelijk goed samen te gaan met het christelijk godsbesef van die tijd. Vanaf de scholastiek in de 13e eeuw, is Aristoteles toch meer in beeld gekomen omdat zijn filosofie zonder wrikken soepeltjes binnen de christelijke theologie past. Met name St Thomas van Aquino heeft hier veel kostbaar werk geleverd.
Mijn beeld van de waarheid is voor zover ik het tot nu toe heb weten te ontrafelen. Dit is echter een doorgaand proces. Veel inzichten die ik nu heb, had ik 10 jaar geleden absoluut nog niet, maar mijn geloof toen was er niet minder om, sterker, mijn geloof groeit nog steeds!
Zoals mijn naam niet belangrijk is, is mijn leeftijd óók niet belangrijk. Ik getuig slechts van wat ik gezien heb, niet van wat uit mezelf komt. En dat is allemaal tijdloos. Als getuige van God probeer ik mijn leven zo in te richten als Hij dat van mij vraagt. Het huwelijk is voor mij heilig: dit is namelijk de kleinste kerkelijke eenheid. Binnen de Kerk van Christus is het huwelijk niet voor niets een sacrament: tot een huwelijksleven wordt je geroepen en als je je roeping in eenheid met God volgt, krijg je ook de genade de weg van je roeping te volbrengen. Zo ook met een ongehuwd leven. Zoals het huwelijk voor mij heilig is, zo is God aanschouwen voor mij nóg heiliger. Daarom houd ik alle opties serieus open; waar wil God mij als zijn instrument inzetten? Waar ben ik het meest waardevol voor Hem, Zijn Kerk door Christus in de Heilige Geest en de wereld?
Wel beste Hans, zijn je vragen voldoende beantwoord? :-)
Ik ben trouwens benieuwd wie dit nog wil lezen..... Zo zie je maar, beste Mark W, dat een eenvoudig mooi stukje heel wat lappen tekst als reactie op kunnen leveren!
:-)
Ik stel aan God dus de vraag wie Hij is. Ik stel dus geen vraag, zoals Immanuel Kant dat deed, waar ik verstandelijk in geloven kan. Puur verstandelijk gezien vanuit het menselijk verstand, is het Godsbesef zoals we dat vanuit het jodendom en vooral Christendom hebben leren kennen, een volslagen absurd besef. Alleen al het feit dat ons verstand zich voortbeweegt binnen de domeinen van tijd en ruimte en God dat dus niet doet, is eigenlijk bijna debiel te noemen. Maar toch is God een realiteit die direct en onmiddellijk handelt. Alleen Gods handelingen laten zich niet vangen in mathematische wetmatigheden. Ik begrijp jouw twijfels volkomen, beste Hans.
Dat er christenen zijn die geloven dat de kosmos emanent is? Dat klopt! Met name een groot deel van de Kerkvaders uit de patristiek (= de tijd vanaf het einde van het Nieuwe testament tot globaal halverwege de 7e eeuw) hadden zulke ideeën. Dat is niet zo vreemd. De meeste Kerkvaders kwamen uit het intellectueel hoog ontwikkelde oosten van het Romeinse rijk. Dit is tevens het centrumgebied van de grote hellinistische filosofenscholen; die van Athene is pas in 529 gesloten. De gangbare filosofische stroming in die tijd was het neoplatonisme, gebasseerd op het filosofisch systeem van Plato, van Plotinus die overigens een heidense Griek was. Deze filosofie bleek redelijk goed samen te gaan met het christelijk godsbesef van die tijd. Vanaf de scholastiek in de 13e eeuw, is Aristoteles toch meer in beeld gekomen omdat zijn filosofie zonder wrikken soepeltjes binnen de christelijke theologie past. Met name St Thomas van Aquino heeft hier veel kostbaar werk geleverd.
Mijn beeld van de waarheid is voor zover ik het tot nu toe heb weten te ontrafelen. Dit is echter een doorgaand proces. Veel inzichten die ik nu heb, had ik 10 jaar geleden absoluut nog niet, maar mijn geloof toen was er niet minder om, sterker, mijn geloof groeit nog steeds!
Zoals mijn naam niet belangrijk is, is mijn leeftijd óók niet belangrijk. Ik getuig slechts van wat ik gezien heb, niet van wat uit mezelf komt. En dat is allemaal tijdloos. Als getuige van God probeer ik mijn leven zo in te richten als Hij dat van mij vraagt. Het huwelijk is voor mij heilig: dit is namelijk de kleinste kerkelijke eenheid. Binnen de Kerk van Christus is het huwelijk niet voor niets een sacrament: tot een huwelijksleven wordt je geroepen en als je je roeping in eenheid met God volgt, krijg je ook de genade de weg van je roeping te volbrengen. Zo ook met een ongehuwd leven. Zoals het huwelijk voor mij heilig is, zo is God aanschouwen voor mij nóg heiliger. Daarom houd ik alle opties serieus open; waar wil God mij als zijn instrument inzetten? Waar ben ik het meest waardevol voor Hem, Zijn Kerk door Christus in de Heilige Geest en de wereld?
Wel beste Hans, zijn je vragen voldoende beantwoord? :-)
Ik ben trouwens benieuwd wie dit nog wil lezen..... Zo zie je maar, beste Mark W, dat een eenvoudig mooi stukje heel wat lappen tekst als reactie op kunnen leveren!
:-)
Donderdag, 22 januari 2009, 19:13Mark Boerman
Beste getuige,
Ik zou toch wat dingen aan je willen vragen, nav de laatste reactie die ik van je heb gelezen.
Als ik jouw laatste reactie zo lees dan vind ik het mooi hoe je dingen onderbouwt en zo verder komt in je eigen proces. Waar ik denk dat je mee op moet passen is, dat jouw waarheid wel gebracht word als jouw waarheid en niet als DE waarheid, snap je?
Als ik dan dit gedeelte uit jouw reactie even als voorbeeld mag gebruiken:
"Alleen al het feit dat ons verstand zich voortbeweegt binnen de domeinen van tijd en ruimte en God dat dus niet doet, is eigenlijk bijna debiel te noemen"
Het kan goed dat jij dit vindt, maar respecteer de ander daar ook in, en ga deze mensen (want zo zou je dat kunnen opvatten) debielen noemen.
Alvast bedankt! en er zijn wel degelijk mensen die het dus lezen :) Ook al merk ik dat de geschiedenis mij minder boeit dan bij jou het geval is.
Gr. Mark
Ik zou toch wat dingen aan je willen vragen, nav de laatste reactie die ik van je heb gelezen.
Als ik jouw laatste reactie zo lees dan vind ik het mooi hoe je dingen onderbouwt en zo verder komt in je eigen proces. Waar ik denk dat je mee op moet passen is, dat jouw waarheid wel gebracht word als jouw waarheid en niet als DE waarheid, snap je?
Als ik dan dit gedeelte uit jouw reactie even als voorbeeld mag gebruiken:
"Alleen al het feit dat ons verstand zich voortbeweegt binnen de domeinen van tijd en ruimte en God dat dus niet doet, is eigenlijk bijna debiel te noemen"
Het kan goed dat jij dit vindt, maar respecteer de ander daar ook in, en ga deze mensen (want zo zou je dat kunnen opvatten) debielen noemen.
Alvast bedankt! en er zijn wel degelijk mensen die het dus lezen :) Ook al merk ik dat de geschiedenis mij minder boeit dan bij jou het geval is.
Gr. Mark
Donderdag, 22 januari 2009, 19:14Mark Boerman
Beste getuige,
Ik zou toch wat dingen aan je willen vragen, nav de laatste reactie die ik van je heb gelezen.
Als ik jouw laatste reactie zo lees dan vind ik het mooi hoe je dingen onderbouwt en zo verder
komt in je eigen proces. Waar ik denk dat je mee op moet passen is, dat jouw waarheid wel gebracht word als jouw waarheid en niet als DE waarheid, snap je?
Als ik dan dit gedeelte uit jouw reactie even als voorbeeld mag gebruiken:
"Alleen al het feit dat ons verstand zich voortbeweegt binnen de domeinen van tijd en ruimte en God dat dus niet doet, is eigenlijk bijna debiel te noemen"
Het kan goed dat jij dit vindt, maar respecteer de ander daar ook in, en ga deze mensen (want zo zou je dat kunnen opvatten) geen debielen noemen.
Alvast bedankt! en er zijn wel degelijk mensen die het dus lezen :) Ook al merk ik dat de geschiedenis mij minder boeit dan bij jou het geval is.
Gr. Mark
Ik zou toch wat dingen aan je willen vragen, nav de laatste reactie die ik van je heb gelezen.
Als ik jouw laatste reactie zo lees dan vind ik het mooi hoe je dingen onderbouwt en zo verder
komt in je eigen proces. Waar ik denk dat je mee op moet passen is, dat jouw waarheid wel gebracht word als jouw waarheid en niet als DE waarheid, snap je?
Als ik dan dit gedeelte uit jouw reactie even als voorbeeld mag gebruiken:
"Alleen al het feit dat ons verstand zich voortbeweegt binnen de domeinen van tijd en ruimte en God dat dus niet doet, is eigenlijk bijna debiel te noemen"
Het kan goed dat jij dit vindt, maar respecteer de ander daar ook in, en ga deze mensen (want zo zou je dat kunnen opvatten) geen debielen noemen.
Alvast bedankt! en er zijn wel degelijk mensen die het dus lezen :) Ook al merk ik dat de geschiedenis mij minder boeit dan bij jou het geval is.
Gr. Mark
Donderdag, 22 januari 2009, 19:19Mark W
Woooooooow :) Wat een mooi stuk! Gaaf getuige, ik geloof misschien op een andere manier dan jij geloofd, maar hier heb ik sowieso respect voor! Tof om te lezen hoe jij God in je leven hebt ingedeeld.
God's zegen, gast!
Mark
God's zegen, gast!
Mark
Zondag, 25 januari 2009, 17:12Hans
Ha Getuige :),
Bijzonder hoor, de manier waarop jij gelooft. Ik ken eigenlijk niemand die op zo'n bijna zakelijke manier het geloof ervaart.
Ik ben wel blij dat je het duidelijk 'jouw beeld van de waarheid' noemt. Zoals je al aangeeft ben ik er ook van overtuigd dat je gaandeweg meer en andere inzichten verwerft en eerdere inzichten bijstelt. Zelf denk ik daarom juist ook dat een Godsbeeld of het ervaren van Gods 'realiteit' per definitie antropomorf te noemen valt, veelal gevoed door de meest gangbare stroming van de tijd waarin je leeft.
Verder is het inderdaad niet superbelangrijk of je nu Wimpie of Keesje heet en 20 of 50 bent, maar het viel me op dat je het een aantal keer expliciet hebt over een ongehuwd leven terwijl je het ook om kunt draaien en kunt zeggen dat je afwacht wanneer en welke vrouw of man er op je pad komt. ;)
Op mij persoonlijk werkt het niet noemen van beide zaken trws als een deur met 'verboden toegang', waarvan je toch altijd even aan de klink voelt en zo mogelijk naar binnen gluurt ;).
Groetjes, Hans!
Bijzonder hoor, de manier waarop jij gelooft. Ik ken eigenlijk niemand die op zo'n bijna zakelijke manier het geloof ervaart.
Ik ben wel blij dat je het duidelijk 'jouw beeld van de waarheid' noemt. Zoals je al aangeeft ben ik er ook van overtuigd dat je gaandeweg meer en andere inzichten verwerft en eerdere inzichten bijstelt. Zelf denk ik daarom juist ook dat een Godsbeeld of het ervaren van Gods 'realiteit' per definitie antropomorf te noemen valt, veelal gevoed door de meest gangbare stroming van de tijd waarin je leeft.
Verder is het inderdaad niet superbelangrijk of je nu Wimpie of Keesje heet en 20 of 50 bent, maar het viel me op dat je het een aantal keer expliciet hebt over een ongehuwd leven terwijl je het ook om kunt draaien en kunt zeggen dat je afwacht wanneer en welke vrouw of man er op je pad komt. ;)
Op mij persoonlijk werkt het niet noemen van beide zaken trws als een deur met 'verboden toegang', waarvan je toch altijd even aan de klink voelt en zo mogelijk naar binnen gluurt ;).
Groetjes, Hans!
