Misschien ken je het wel. Je zit al zingend op de fiets en ziet een tegenligger aankomen. Je stopt toch even met zingen totdat hij/zij uit beeld is verdwenen en vervolgens zing je weer lekker verder. Wat zal die fietser wel niet denken als je door was gegaan met zingen? Of misschien heb je het ook wel in de kerk. Je bent een lied aan het zingen en eigenlijk zou je, diep van binnen, wel willen dansen/knielen/juichen, maar je doet het toch niet.
Kolossenzen 2: 20 Als u met Christus dood bent voor de machten van de wereld, waarom laat u zich dan geboden opleggen alsof u nog in de wereld leeft?
Als ik eerlijk ben weet ik niet of deze tekst daar helemaal voor is bedoeld, maar je zou het natuurlijk erg goed hierop kunnen betrekken. We zijn vrij, maar we gedragen ons toch vaak alsof we dat niet zijn. En dan is het zowel naar niet-christenen als naar christenen dat dit gewoon nog vaak gebeurd.
Als je zou gaan kijken waar het vandaan komt, dan komt het denk ik voort bij angst. Angst om het verkeerd te doen. Als ik naar mezelf kijk dan vertoon ik dit gedrag bijvoorbeeld op verjaardagen. Veel mensen die ik niet ken, en waar ik toch wel een goede indruk bij wil achter laten. Dus niet al te gek doen, wat bij mij inhoud dat ik op verjaardagen altijd erg rustig ben:)
Ik merk dat er in Nederland ook veel gedragscodes gelden die het daarbij extra moeilijk maken. Altijd netjes vragen hoe het met die ander gaat, en dan ook altijd zeggen dat het goed gaat. Heb je wel eens geantwoord met ‘slecht’? Dan zou je eens de gezichten moeten zien van diegene die voor je staan :) Ze weten misschien niet eens wat ze vervolgens moeten zeggen.
De laatste tijd moet ik er wel vaak om lachen, over hoe bang ik eigenlijk ben voor die fietser, of die collega op het werk, of mijn medestudenten. Dat ik mij eigenlijk zo laat beperken door de mensen om mij heen. En steeds vaker lukt het me, om hier niet meer vanuit te gaan leven, maar lef te tonen en het gewoon te doen, al is het wel erg lastig.
Herkenbaar? En hoe ga jij er mee om? Ben wel benieuwd!
Mark Boerman
Gerelateerd
Reacties (15)
Dinsdag, 2 september 2008, 21:03Lucien
Ik ken dat dansen, knielen en juichen etc.-gevoel ook, maar soms denk ik: wat voor zin heeft het? Ga ik hiermee nou echt mensen bekeren? Of ga ik hierdoor het geloof in hun ogen als iets raars afspiegelen? Ik wil juist dat ze zich tot Jezus bekeren en daarvoor gebruik ik liever andere methoden.
Wat jij met vreemde mensen op verjaardagen hebt, ken ik absoluut niet. Ik kijk altijd naar mensen, voordat ik getuig. Zie ik een negatieve houding, dan vind ik het nog steeds heel moeilijk om te getuigen. Zie ik een neutrale of positieve houding, grijp ik liever mn kans. Ik wil me niet verlegen voelen.
Doei
Wat jij met vreemde mensen op verjaardagen hebt, ken ik absoluut niet. Ik kijk altijd naar mensen, voordat ik getuig. Zie ik een negatieve houding, dan vind ik het nog steeds heel moeilijk om te getuigen. Zie ik een neutrale of positieve houding, grijp ik liever mn kans. Ik wil me niet verlegen voelen.
Doei
Woensdag, 3 september 2008, 13:11Mark
Hey Lucien,
Ik vind het leuk om te zien hoe jij het stukje hebt geintepreteerd. Ik heb namelijk niks gezegd over evangeliseren of iets wat daarmee te maken heeft. Ik bedoel meer dat we eigenlijk vaak zo bang zijn om onszelf te zijn waar anderen bij zijn.
Wat je zegt dat je andere methodes hebt, dat geloof ik graag. Maar ik zie het stukje meer ' ik gericht' en niet zozeer wat je de ander daarmee kan geven.
Maar ik ben benieuwd hoe je nu tegen het stukje aankijkt Lucien, als je het niet betrekt op wat anderen daar mee te maken hebben, maar puur jij. Kan jij altijd jezelf zijn? En hoe weet je dat je echt jezelf kan zijn? Dingen als ' dat je het altijd al zo deed' wil niet zeggen dat dat ook iets over jou persoonlijkheid zegt.
Ik ben benieuwd Lucien,
Mark
Ik vind het leuk om te zien hoe jij het stukje hebt geintepreteerd. Ik heb namelijk niks gezegd over evangeliseren of iets wat daarmee te maken heeft. Ik bedoel meer dat we eigenlijk vaak zo bang zijn om onszelf te zijn waar anderen bij zijn.
Wat je zegt dat je andere methodes hebt, dat geloof ik graag. Maar ik zie het stukje meer ' ik gericht' en niet zozeer wat je de ander daarmee kan geven.
Maar ik ben benieuwd hoe je nu tegen het stukje aankijkt Lucien, als je het niet betrekt op wat anderen daar mee te maken hebben, maar puur jij. Kan jij altijd jezelf zijn? En hoe weet je dat je echt jezelf kan zijn? Dingen als ' dat je het altijd al zo deed' wil niet zeggen dat dat ook iets over jou persoonlijkheid zegt.
Ik ben benieuwd Lucien,
Mark
Woensdag, 3 september 2008, 18:26??
Hej
Om eerlijk te zijn duurt het bij mij altijd erg lang voordat ik bij anderen mijzelf kan zijn. Ik moet altijd eerst weten wat ik aan een ander heb voordat ik eens los kom. En dat kan soms lang duren.
Ik denk dat inderdaad dat dat komt door angst. Angst van wat zou de ander wel niet van je denken enz. Stom eigenlijk.....
Duzz Mark je bent niet de enige : )
Groetsels...
Om eerlijk te zijn duurt het bij mij altijd erg lang voordat ik bij anderen mijzelf kan zijn. Ik moet altijd eerst weten wat ik aan een ander heb voordat ik eens los kom. En dat kan soms lang duren.
Ik denk dat inderdaad dat dat komt door angst. Angst van wat zou de ander wel niet van je denken enz. Stom eigenlijk.....
Duzz Mark je bent niet de enige : )
Groetsels...
Woensdag, 3 september 2008, 22:31Mark
Hey, ??
Doet me goed. Ik deed al vermoeden dat ik echt niet de enige was die hiermee worstelde, zo noem ik het zelf dan.
Hoe ervaar jij het voor jezelf? Kan jij je wel eens aan jezelf storen? Als je bijvoorbeeld op een verjaardag achteraf ziet dat je niet jezelf bent geweest omdat je eigenlijk bang was? Ben je er ook voor jezelf mee aan het werk? of zie je het meer als iets menselijks wat je niet moet willen veranderen?
Ik ben benieuwd!
Mark
Doet me goed. Ik deed al vermoeden dat ik echt niet de enige was die hiermee worstelde, zo noem ik het zelf dan.
Hoe ervaar jij het voor jezelf? Kan jij je wel eens aan jezelf storen? Als je bijvoorbeeld op een verjaardag achteraf ziet dat je niet jezelf bent geweest omdat je eigenlijk bang was? Ben je er ook voor jezelf mee aan het werk? of zie je het meer als iets menselijks wat je niet moet willen veranderen?
Ik ben benieuwd!
Mark
Donderdag, 4 september 2008, 12:21M1P
ik vindt het heel herkenbaar Mark. Ik heb die gevoelens al wel vaker gehad...niet dansen/knielen/juichen e.d. want wat zullen anderen wel niet van me denken!!! Ik merk daardoor dat ik gewoon niet altijd mezelf ben, ik ga immers in tegen hetgeen mijn hart zegt.....
Ik denk dat het voor veel jongeren herkenbaar is wat Lucien zegt. Het oogt voor de buitenwereld raar :S en het kan een bekering wellicht zelfs in de weg staan. Echter gaat het ook om jouw relatie met God! En in Hem hoef je je niet beperkt te voelen! Het blijft lastig om het te doen, maar ik herinner mij een moment eerder dit jaar dat ik op een jongerenviering was, waar bij het nummer Face Down heel veel jongeren knielden....ontzettend gaaf om mee te maken! Zelf had ik ook het gevoel dat ik dat moest doen, maar ik deed het niet want ondanks dat iedereen het deed dacht ik wat zullen ze wel niet van me denken....ik sluit me echter wel bij ?? aan, als je niemand in die omgeving kent en je er dus niet vertrouwd bent dan blokkeer je sneller (mijn ervaring).
Trouwens, ik ben het niet eens met de uitspraak dat wij in Nederland altijd antwoorden 'het gaat goed', persoonlijk durf ik het echt wel te zeggen als het niet goed gaat!
Groetjes!
Ik denk dat het voor veel jongeren herkenbaar is wat Lucien zegt. Het oogt voor de buitenwereld raar :S en het kan een bekering wellicht zelfs in de weg staan. Echter gaat het ook om jouw relatie met God! En in Hem hoef je je niet beperkt te voelen! Het blijft lastig om het te doen, maar ik herinner mij een moment eerder dit jaar dat ik op een jongerenviering was, waar bij het nummer Face Down heel veel jongeren knielden....ontzettend gaaf om mee te maken! Zelf had ik ook het gevoel dat ik dat moest doen, maar ik deed het niet want ondanks dat iedereen het deed dacht ik wat zullen ze wel niet van me denken....ik sluit me echter wel bij ?? aan, als je niemand in die omgeving kent en je er dus niet vertrouwd bent dan blokkeer je sneller (mijn ervaring).
Trouwens, ik ben het niet eens met de uitspraak dat wij in Nederland altijd antwoorden 'het gaat goed', persoonlijk durf ik het echt wel te zeggen als het niet goed gaat!
Groetjes!
Donderdag, 4 september 2008, 14:32??
Hej Mark,
Hoe ik het ervaar? Ik baal er soms echt van. Ik krijg vaak de stempel van die stille meid. Terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn. Zodra ik me zelf kan zij bij mensen is het vaak zo dat ik niet meer die stille meid ben. Dus ja ik stoor me er wel aan.
Of ik ermee aan het werk ben? Goh wat een moeilijke vraag. Ja ben er wel mee aan het werk. Elke keer als ik in een nieuwe situatie kom en nieuwe mensen ontmoet probeer ik steeds meer mezelf te blijven. Bijv. op een verjaardag. Maar moet wel zeggen de ene keer lukt dat beter als de andere keer.
En jij dan? Wat vind jij van die vragen die je mij stelde.
Ben ook benieuwd!
Groetjes
Hoe ik het ervaar? Ik baal er soms echt van. Ik krijg vaak de stempel van die stille meid. Terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn. Zodra ik me zelf kan zij bij mensen is het vaak zo dat ik niet meer die stille meid ben. Dus ja ik stoor me er wel aan.
Of ik ermee aan het werk ben? Goh wat een moeilijke vraag. Ja ben er wel mee aan het werk. Elke keer als ik in een nieuwe situatie kom en nieuwe mensen ontmoet probeer ik steeds meer mezelf te blijven. Bijv. op een verjaardag. Maar moet wel zeggen de ene keer lukt dat beter als de andere keer.
En jij dan? Wat vind jij van die vragen die je mij stelde.
Ben ook benieuwd!
Groetjes
Donderdag, 4 september 2008, 18:38Kees
Beste Mark,
Omdat ik vals en uit de maat zing, is vanaf mijn jeugd de fiets een van de weinige plaatsen waar ik hard zing. In die zin heb ik altijd gedaan of ik niets zag of hoorde wat een ander daar van vond.
Wat andere dingen betreft, was ik tot ongeveer mijn 40ste liet ik me vangen door mijn angst. De laatste jaren voel ik me steeds vrijer worden, en ik heb veel houvast daarin aan het boek van de Psalmen.
Soms merk nog wel dat ik me stoor aan mezelf, vooral als ik me toch weer eens laat vangen door de angst.
Maar ik leer het wel hoe ik op een dag zonder die angst kan leven, Psalm 27:1
Groetjes en Gods zegen toegewenst,
Kees
Omdat ik vals en uit de maat zing, is vanaf mijn jeugd de fiets een van de weinige plaatsen waar ik hard zing. In die zin heb ik altijd gedaan of ik niets zag of hoorde wat een ander daar van vond.
Wat andere dingen betreft, was ik tot ongeveer mijn 40ste liet ik me vangen door mijn angst. De laatste jaren voel ik me steeds vrijer worden, en ik heb veel houvast daarin aan het boek van de Psalmen.
Soms merk nog wel dat ik me stoor aan mezelf, vooral als ik me toch weer eens laat vangen door de angst.
Maar ik leer het wel hoe ik op een dag zonder die angst kan leven, Psalm 27:1
Groetjes en Gods zegen toegewenst,
Kees
Donderdag, 4 september 2008, 21:48Mark
Hey Kees,
Bedankt voor je reactie. Ik vind het mooi hoe jij jezelf kan zijn. Ik kan daar nog veel van leren!
Mooie Bijbeltekst, die de waarheid verteld, maar waar ik diep van binnen eigenlijk nog niet van overtuigd ben.
Groeten, Mark Boerman
Bedankt voor je reactie. Ik vind het mooi hoe jij jezelf kan zijn. Ik kan daar nog veel van leren!
Mooie Bijbeltekst, die de waarheid verteld, maar waar ik diep van binnen eigenlijk nog niet van overtuigd ben.
Groeten, Mark Boerman
Zondag, 7 september 2008, 16:13Suzanne
angst, wie kent het niet? bang zijn.. bang dat mensen je niet zullen waarderen zoals je werkelijk bent? Bang dat je fouten maakt? Je niet jezelf kunt wezen? bang om neergehaald te worden? Zo kan ik nog wel even doorgaan.. Tis niet altijd even makkelijk om ergens jezelf te zijn, in een nieuwe groep of op idd de verjaardagen! Zelf ben ik echt een mensen-mens ik vind het echt heerlijk om met mensen om te gaan, ik zit een heel aantal uurtjes ( zover t lukt iedere zaterdag) achter de kassa.. aan het einde van de dag ben ik gewoon helemaal vrolijk enzo! Heb ook niet zoveel moeite met nieuwe mensen, kan met iedereen praten.. Maar toch eng is het altijd wel.. En niet overal praat ik even makkelijk ( in de 1e klas wouden ze me op sociale vaardigheids training doen, omdat ik zo stil was, gewoon omdat de mensen anders waren dan dat ik zelf was en ik dus niet mezelf kon wezen)
succes met alle 'nieuwe' situaties.. onthoud dat de meeste met het zelfde probleem zitten!
oow jah, Nederlanders zijn raar ;-)
succes met alle 'nieuwe' situaties.. onthoud dat de meeste met het zelfde probleem zitten!
oow jah, Nederlanders zijn raar ;-)
Woensdag, 10 september 2008, 19:40Anoniem
He Kees,
Bedankt voor die mooie tekst uit psalm 27:1
Als ik vrees, denk ik aan die tekst. Het bemoedigt me om mij niet te schamen.
Bedankt voor die mooie tekst uit psalm 27:1
Als ik vrees, denk ik aan die tekst. Het bemoedigt me om mij niet te schamen.
Donderdag, 11 september 2008, 20:06Kees
Beste Mark,
Voor mij heeft die tekst zichzelf bewezen, het is al weer een aantal jaren geleden dat op 9/11 die twee vliegtuigen in die torens vlogen.
In de weken daarna zag je constant beelden op t.v., in de krant, en steeds weer opnieuw werd het drama groter en werd het overal herhaald.
Na een aantal weken, kon ik er gewoon niet meer van slapen, en had de angst wortel geschoten.
Op een middag sloeg ik Het Boek open en las die tekst van Psalm 27:1, en het was net of er in mijn geest een knopje werd omgedraaid.
Mijn gevoel richtte zich weer naar de zekerheid die ik had, dat wat er ook gebeurde God mijn kracht is.
Beste Anoniem,
Ik ben blij dat ik je heb kunnen bemoedigen met deze tekst, Gods Woord is vol met beloften die ons kunnen bemoedigen.
Gods zegen toegewenst,
Kees.
Voor mij heeft die tekst zichzelf bewezen, het is al weer een aantal jaren geleden dat op 9/11 die twee vliegtuigen in die torens vlogen.
In de weken daarna zag je constant beelden op t.v., in de krant, en steeds weer opnieuw werd het drama groter en werd het overal herhaald.
Na een aantal weken, kon ik er gewoon niet meer van slapen, en had de angst wortel geschoten.
Op een middag sloeg ik Het Boek open en las die tekst van Psalm 27:1, en het was net of er in mijn geest een knopje werd omgedraaid.
Mijn gevoel richtte zich weer naar de zekerheid die ik had, dat wat er ook gebeurde God mijn kracht is.
Beste Anoniem,
Ik ben blij dat ik je heb kunnen bemoedigen met deze tekst, Gods Woord is vol met beloften die ons kunnen bemoedigen.
Gods zegen toegewenst,
Kees.
Vrijdag, 20 november 2009, 18:29kemmel
Haalootjes (Pfieuw, ik reageer ook OVERAL op)
Het is voor mij heel herkenbaar....AL heb ik niet het gevoel in de kerk, dat ik wil juichen/dansen/springen of wat dan ook ;)
Niet omdat ik bang ben, van wat zullen die lui wel niet van mij denken? maar omdat ik het gewoon niet wil. Ik denk dat het ook met angst te maken heeft. Ik heb zovaak mensen over mij heen laten lopen, altijd bang zijn voor commentaar, maar nu...nu wil ik het niet meer...Maar het lukt me domweg gewoon niet. (Misschien is het een x handig dat ik GOd om hulp vraag? :P) Vaak als ik op school ben, dan heb ik wel zon instelling van: Schijt aan mensen..Wat ze ook van mij mogen denken, i dont care anymore. Ik heb me vroeger zovaak zorgen gemaakt: ohw, wat zullen ze van mij vinden, zouden ze nu mij gestoord vinden? En ik heb het nog steeds, hoewel ik het niet laat merken....Sommige lui op school zeggen tegen mij: Goh, wat ben jij een ontzettend sterk meisje, trekt zich van niemand wat aan...En dan denk ik van: Sterk? Ik? Pft...helemaal niet, ben zo onzeker als de pest. En toch...in bepaalde opzichten, doe ik lekker mijn eigen ding, en wat anderen er ook van mogen denken: Who cares?
Maaar gelukkig voor jullie, hebben jullie een God die van jullie houd :D
Het is voor mij heel herkenbaar....AL heb ik niet het gevoel in de kerk, dat ik wil juichen/dansen/springen of wat dan ook ;)
Niet omdat ik bang ben, van wat zullen die lui wel niet van mij denken? maar omdat ik het gewoon niet wil. Ik denk dat het ook met angst te maken heeft. Ik heb zovaak mensen over mij heen laten lopen, altijd bang zijn voor commentaar, maar nu...nu wil ik het niet meer...Maar het lukt me domweg gewoon niet. (Misschien is het een x handig dat ik GOd om hulp vraag? :P) Vaak als ik op school ben, dan heb ik wel zon instelling van: Schijt aan mensen..Wat ze ook van mij mogen denken, i dont care anymore. Ik heb me vroeger zovaak zorgen gemaakt: ohw, wat zullen ze van mij vinden, zouden ze nu mij gestoord vinden? En ik heb het nog steeds, hoewel ik het niet laat merken....Sommige lui op school zeggen tegen mij: Goh, wat ben jij een ontzettend sterk meisje, trekt zich van niemand wat aan...En dan denk ik van: Sterk? Ik? Pft...helemaal niet, ben zo onzeker als de pest. En toch...in bepaalde opzichten, doe ik lekker mijn eigen ding, en wat anderen er ook van mogen denken: Who cares?
Maaar gelukkig voor jullie, hebben jullie een God die van jullie houd :D
Woensdag, 4 augustus 2010, 11:13anton
als je een groep bekenden ongedwongen te woord staat ben je vrij omdat je waarschijnlijk door sociaal open ouders bent groot-
gebracht. zo niet dan ben je door de kritiek van hen klein gebleven zonder eigen vertrouwen en met de verwachting dat anderen net zo kritisch zullen zijn als je ouders, en dat maakt je angstig. Blijf geen slachtoffer van je ouders en richt je tot de ander zonder angst een figuur te slaan of fouten te maken.
gebracht. zo niet dan ben je door de kritiek van hen klein gebleven zonder eigen vertrouwen en met de verwachting dat anderen net zo kritisch zullen zijn als je ouders, en dat maakt je angstig. Blijf geen slachtoffer van je ouders en richt je tot de ander zonder angst een figuur te slaan of fouten te maken.
Woensdag, 4 augustus 2010, 11:24anoniem
Ja dat wat je net aankaart Anton is zo herkenbaar mijn man heeft daar last van met zijn moeder. En daar door worden mensen erg gesloten wat helemaal niet nodig is want we zijn vrij!!
Woensdag, 4 augustus 2010, 16:05kees
Beste Mark,
Een aantal jaren geleden stuurde een vriendin van mij me een zelfgemaakte nieuwjaarskaar waarbij ze over een prachtige natuurfoto de volgende tekst had gedrukt:
"Vertel God hoe groot je probleem is, en vertel je probleem hoe groot je God is".
Deze foto staat in een lijstje zodat ik hem altijd kan zien.
En in tijden zoals nu wanneer ik voel zoals Kemmel beschrijft, "sterk van buiten maar met zo'n muizenhartje van binnen", dan kijk ik extra vaak naar die foto, en houd me vast met "dat mijn God groter is dan mijn onzekerheid", haal diep adem en zet een stap door mijn onzekerheid heen, omdat zelfs als ik me onzeker voel, en niets ervaar, ik toch mag weten dat ik gedragen wordt.
Groetjes,
en Gods zegen toegewenst,
Kees.
Een aantal jaren geleden stuurde een vriendin van mij me een zelfgemaakte nieuwjaarskaar waarbij ze over een prachtige natuurfoto de volgende tekst had gedrukt:
"Vertel God hoe groot je probleem is, en vertel je probleem hoe groot je God is".
Deze foto staat in een lijstje zodat ik hem altijd kan zien.
En in tijden zoals nu wanneer ik voel zoals Kemmel beschrijft, "sterk van buiten maar met zo'n muizenhartje van binnen", dan kijk ik extra vaak naar die foto, en houd me vast met "dat mijn God groter is dan mijn onzekerheid", haal diep adem en zet een stap door mijn onzekerheid heen, omdat zelfs als ik me onzeker voel, en niets ervaar, ik toch mag weten dat ik gedragen wordt.
Groetjes,
en Gods zegen toegewenst,
Kees.
