Soms werkt God niet zoals ik dat wil. Niet al te zelden ben ik druk bezig iets op mijn manier voor elkaar te krijgen, waarna ik het tegenovergestelde bereik. Al doe ik nog zo mijn best, het mag niet baten. Terwijl ik, in mijn hoofd, een checklist afwerkt vraag ik me af waarom God niet zo dichtbij is als voorheen. “Waarom voelt U zo ver weg?!” Ik heb vandaag toch bijbel gelezen, gebeden, mijn best gedaan goed te zijn voor iedereen, naar de kerk geweest? Is het niet goed genoeg? Wat wilt U van me?
Misschien ken je dit, je probeert je best te doen voor God: Bijbel lezen, bidden, leven zoals Jezus dat ook deed, maar er lijkt elke dag een grotere leegte te ontstaan tussen God en jou. Dus ga je allerlei dingen bedenken zodat God weer terug zal komen. Om vervolgens tot de conclusie te komen, wie weet al voor de zoveelste keer, dat dit niet werkt. De afgelopen weken maand moest ik deze les leren en ik schrok van mezelf toen ik erachter kwam hoe koppig en eigenwijs ik kan zijn. Want in die periode was God de hele tijd aan het seinen, terwijl ik, als een blind paard, mijn eigen weg bleef lopen.
Jezus schreef dit aan de gemeente in Efeze: Ik weet wat u doet, hoe u zich inzet en standhoudt, en dat u boosdoeners niet verdraagt. Zo hebt u mensen die beweren dat ze apostelen zijn, op de proef gesteld en als leugenaars ontmaskerd. U bent standvastig en hebt veel verdragen omwille van mijn naam, zonder te verslappen. Maar dit heb ik tegen u: u hebt de liefde van weleer opgegeven. Bedenk van welke hoogte u gevallen bent. Breek met het leven dat u nu leidt en doe weer als vroeger. Anders kom ik naar u toe en neem ik, als u geen berouw toont, uw lampenstandaard van zijn plaats. (Op. 2:2-4)
Het was op een bruiloft een paar weken geleden dat iemand met mij praatte over deze tekst in openbaringen. Hij kaartte het aan, we hadden er een goed gesprek over en dat was het. Op deze avond trok ik mijn conclusies niet en ging gewoon door zoals ik de weken daarvoor had gedaan, zonder te beseffen hoe duidelijk je deze Bijbeltekst over mijn leven kon leggen. Een paar weken daarna zei mijn vader iets tegen mij dat me raakte. Hij zei: Ik vind het mooi om jou te zien genieten. Die zin bleef in mijn hoofd rondtollen. Want, als mijn eigen vader hier op aarde dat al wil, hoe veel te meer wil mijn hemelse Vader mij zien genieten. (trek deze zin niet door tot welvaartsevangelie opvattingen) Die gedachte maakte mij klein, hoe groot is dan zijn liefde! Toen ik er langer over nadacht kwam de tekst uit openbaring weer in mij op. Het raakte me, hoe stom kon ik zijn! Ik had God gedegradeerd tot een checklist. De liefde waarmee Hij me aantrok toen ik net tot bekering kwam was totaal verdwenen! Ik schaamde me en sprak mijn gedachten uit naar God, ik vroeg Hem om vergeving en Hij vulde mij opnieuw met liefde en vreugde. Wat een God hebben wij! Hij is met ons bezig, ook al lopen we aan Hem voorbij!
Ik wens u een goede week!
Mark Winkelaar
Gerelateerd
Reacties (2)
God bepaald wat Hij doet en ik niet. Vanuit onze eigen daden verdienen we niets. Als God ook maar iets voor ons doet, dan is dat uit genade. Alle zegeningen die God ons geeft, die geeft Hij niet omdat wij zo goed ons best doen, maar omdat Hijzelf genadig is.
Je moet niet ijverig zijn om iets van God te ontvangen. Je moet ijverig zijn, vanwege de dingen die Hij al heeft gegeven.
Met ijver op zich is niets mis. Alleen niet de ijver die Martha (uit het verhaal van Jezus in de bijbel) had.
Als ik het nog steeds niet goed verwoord moet je het zeggen.
Mark
