Ik vind het niet zweverig.
Weetje, ik dacht hier gister ook nog aan om hetzelfde te doen. Alles achter laten en 'gewoon' letterlijk doen wat er in de Bijbel staat: 'Verkoop al je bezittingen en volg Mij.' Dit is het orginele discipelschap lijkt het.

Wat mij tegenhoud is dat ik God stem ook niet versta. Ik wil bijna zeggen Totaal Niet. Misschien dat ik met zo'n reis het absoluut wel doe. Omdat je dan echt afhankelijk van God bent.

Ik denk dat veel jonge gepassioneeden hetzelfde idee hebben.

Groetjes

Iets waar ik wél van overtuigd ben wat mij tegenhoudt om te gaan is dat ik ten diepste nog niet overtuigd ben dat ik Gods kind ben. Dat Hij mijn vader is, bizar gewoon….

Hoi Mark ,

Ik schrok een beetje. Niet te weten , ten diepste, dat God je Vader is en jij dus zijn kind. In alle eenvoud … ik denk dat je die zekerheid toch mag hebben. Ons probleem is echter vaak dat we onze twijfels hebben over ons aandeel in het geheel. Ben ik wel ……… ??

Toch kijkt God er zo niet tegen aan. In Gen. 15: 6-20 wordt het verhaal vertelt van Abraham , die zo graag een stuk zekerheid wilde. Er wordt een bloederig tafereeltje geschetst. Als je samen met iemand door dit
" straatje van bloed " liep dan had je een verbond gesloten dat niet meer stuk kon. Vreemd genoeg komt God niet om het verbond te bevestigen. Het loopt heel anders ….. Op het laatst verschijnt God toch en loopt alleen zonder Abraham deze bloederige weg van het verbond.

Zo is het ook met ons kind van God zijn. De belofte dat we door Jezus een kind van God zijn, ligt helemaal bij God. Niets daarvan ligt bij ons. En dat is maar goed ook , want anders zouden we altijd blijven twijfelen.
God belooft het en dat is genoeg. Wij mogen uit dankbaarheid hiervoor , hierop reageren met ….
Wat en waar belooft God dit dan? Een enkel vers : Joh.1 : 12 en 13 en 1 Joh. 5:11,12 en 13 en Openb. 3:20.
God gebruikt het kind-zijn niet voor niets als voorbeeld van onze relatie met Hem. Ook als natuurlijk kind wordt je geboren. Krijg je leven , terwijl je er zelf niets aan gedaan hebt. Het wordt je domweg gegeven. Je hoeft er zelf niets voor te doen , behalve het te ontvangen en vervolgens het leven te gaan leven.

God belooft het in zijn heilig evangelie. God heeft het zo bedoeld … waarom zouden wij er dan aan twijfelen ?

Hey Anoniem,

Ik denk dat we allebei om een andere golflengte zitten. Jij vertelt meer vanuit de belofte die er is en altijd zal blijven (mee eens) terwijl ik meer de gevoelskwestie bespreek en het echt overtuigd zijn van deze belofte.

Het verstand en het hart zijn 2 dingen die prima samengaan, maar soms ook erg ver van elkaar kunnen afliggen. Ik besef met mijn verstand dat ik een kind van God ben, begrijp je dat? Ik begrijp het alleen niet... met mijn hart.

Als ik mij een beeld schets van hoe ik als kind mag zijn als God mijn vader is, dan zie ik een plaatje voor mij, wat op dit moment nog niet terug te vinden is in mijn leven. Veel twijfel en veel onzekerheden die ervoor zorgen dat ik niet weet wat ik aan God mijn vader heb. Ik vraag veel aan hem, maar krijg nog vaak geen antwoord. Dat is iets wat voor mij het allerbelangrijkste is in mijn relatie met God, namelijk communicatie. Als deze er niet is, waarom zou ik dan spreken over zo'n toffe papa met andere mensen, terwijl ik ze er niet toe kan leiden om ook bij deze hemelse papa te komen, simpelweg omdat ik eigenlijk nog niet weet wie Hij echt is.

Er zijn 2 zaken, het geloof dat het gewoon zo is, en het hart/ de Heilige Geest die hetgeen geschreven staat levend kan maken, mee eens?

Ik heb niet zoveel zin om zonder deze passie die ik mag ontvangen van de Heilige Geest, het evangelie te gaan vertellen aan anderen, gewoon omdat het geen harten raakt, snap je?

Misschien ben ik niet duidelijk genoeg geweest in mijn post, ik hoop dat het echter hierdoor een stukje duidelijker is geworden... ben trouwens benieuwd naar je reactie...en hoe jij hier zelf in staat...

Groeten, Mark

Volgens mij heeft het vroegere bandje van Harrie Jekkers de vraag "Waarom ik er niet op uit ga?" bondig samengevat in het liedje "Achter elke deur":
"En ik weet, als ik voor mijn dromen kies, niet precies wat ik win, maar wel wat ik verlies".

Hoi Zwollenaren,

dit bericht doe ik onder een post van Mark B. Vandaag was ik een boek aan het doornemen ´leiding door de heilige geest´, van Eberhard Muhlan en het bevestigde me in mijn vermoeden van mijn geloofswandel..
Er is ooit in Zwolle een maand voor Zwolle gebeden, dit kwam ik laatst op een website tegen, door Bastiaan en Job (http://www.24-7gebed.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=77&Itemid=56). Ik weet niet van wanneer dit beeld is.
Maar.. ik heb op de morgen na de nacht waarin ik in de wc, want daar was het, de engelen in mijn oren hoorde toeteren met de boodschap dat God de wereld zou oordelen, Jeremia 4 tot en met 7 en nadat ik de ochtend daarna het beeld had gehad van een renstal waarin mensen stonden met vastberaden gezichten waarvan de Heer zei ´elk van hen heeft een engel´, ook het idee gehad dat er duizenden engelen boven de kamperpoort, dat is een wijk in Zwolle, waren. Dit was op 4 juni 2007, ik was toen nog niet gescheiden.
Ik heb dit toen gedeeld met de groep mensen met wie ik toen de dag van aanbidding organiseerde, maar had hen uberhaupt al zoveel profetische indrukken meegegeven, dat het pas laatst tot me doordrong dat het toch wel bijzonder is en vanmiddag dus opnieuw. Het is nl. een bevestiging van het beeld van Bastiaan en Job, of dus andersom, zij van mij, maar ik weet niet wanneer zij dat beeld hadden. Ik heb deze mail waarin ik deze profetische indruk beschrijf en aan zeven anderen stuur, nog steeds in mijn hotmailinbox. Weet iemand wanneer die andere jongens dat beeld hadden?

Hej!
Mooi stuk! Ikzelf denk er ook best wel eens over na.
Vaak zijn er zoveel praktische dingen waar ik (te) veel tegen aan hik.
Dan baal ik van mezelf, wil me meer overgeven, maar vind het moeilijk.
Ik weet namelijk hoe gaaf het is om je handen uit de mouwen te steken voor anderen! Gelukkig heb ik iets wat de leegte ene beetje opvult; leiding geven aan een jeugdclub.

Ik vind je verhaal niet de zweverig.

Groetjes en wie weet tot ziens :)
Tineke

Mark,

Ik stel je openheid en eerlijkheid erg op prijs. Geloven en ervaren gaan lang niet altijd samen. Dat ben ik zeker met je eens. Ik wilde je alleen vanuit Gods Woord laten zien , dat er van de kant van God geen twijfel hoeft te bestaan. Maar goed dat had je al op een rijtje.
Verder ben ik met je eens dat realiteit en hoe voel ik het , soms flink uit elkaar liggen . Toch heb ik geleerd om soms maar blind te vertrouwen. Dat doen , dat geloven , wat God zegt dat goed is. Vaak is het zo dat in tijden dat alles tegen lijkt te zitten , dat ik vast wil houden aan wat God belooft , ook al zie ik het niet en voel ik het niet. Niet gemakkelijk maar wel een geloofsavontuur , waarvan ik wil geloven dat ik daarin God tegen kom.
Jezus heeft ook een keer uitdaging gegeven in Joh. 7:16,17. Door te doen kunnen we ervaren.
En dat is vaak niet het grote , het spectaculaire maar vaak het kleine , het dienen , het omzien naar de ander en weten dat als er staat ….. je naaste liefhebben , dat dat dan ook echt je naaste is en niet een onbekend iemand aan de andere kant van de wereld. God wil echtheid , in het hier en nu …. naar onze ouders , naar onze broers en zussen , naar de buren , mede-studenten. En als we dat doen dan krijgen we ook vaak het gevoel , dat het goed is ….. heel goed. En soms lijkt het erop dat God meer geinteresseerd is in het hoe dan in het wat!!

Hoi Mark en anderen die graag 'willen gaan' (of het soms ook niet willen),

bij het nadenken over deze thema's houd ik vaak vast aan Handelingen 1:8, waar Jezus volgens mij een principe aanduidt over discipelschap; "wanneer de heilige Geest over jullie komt zullen jullie kracht ontvangen en van mij getuigen in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde."

Zie je dat? Het getuigen begint daar waar de leerlingen op dat moment zijn. Vervolgens, wanneer de gemeente in die omstreken groeit en er ook plaatselijk voldoende leiderschap is om gezond te zijn, worden sommigen uitgezonden. Volgens mij zit hier een kern in: als je in je eigen omgeving het volgen van Jezus in praktijk brengt, kun je het ook ergens anders doen.

(Niet dat dit anders uitgesloten is, maar het is ook wel gek om te verwachten dat je, door ergens heen te gaan, daar ineens heel andere 'vrucht voortbrengt' dan dat je altijd deed als je dat niet geleerd hebt in een vertrouwde setting, vind je niet?)

Beste Mark,

Iets waar ik wél van overtuigd ben wat mij tegenhoudt om te gaan is dat ik ten diepste nog niet overtuigd ben dat ik Gods kind ben. Dat Hij mijn vader is, bizar gewoon….

Ik las vandaag nog eens dit stukje en het doet me gewoon pijn als ik het bovenstaande lees.

Verder heb ik jouw reaktie gelezen op de reaktie van Anoniem.

Gods belofte zegt dat wij Gods kinderen zijn, niet wat wij voelen is het belangrijkste, maar wat in Gods Woord staat.

Dus Gods Woord is het uitgangspunt, en het hart moet opgevoed worden tot wat in Gods Woord staat.

Toen ik mijn opleiding begon als Pastoraal assistent zei mijn leraar in een van de eerste lessen, "jullie zullen de komende jaren veel kennis opdoen, en het is mijn verlangen dat een deel daarvan ook naar je hart zakt".

Door het memoriseren van Gods belofte over het Vaderschap van God voor jou, zal je hart opgevoed worden, en zul je ook in hart niet meer twijfelen.

Dit heet verandering van denken.

Groetjes en Gods liefdevolle aanwezigheid toegewenst,
Kees.