Gister hoorde ik toevallig weer ergens die paar zinnen waar ik niet blij mee ben. Waar ik het hoorde doet er niet toe en wie het zei ook niet, wat er toe doet is dat ik het hoorde en het stelde me teleur. Ik kan me ook wel een beetje inbeelden waarom iemand dit zegt, ook al is het heel kort door de bocht, maar dit hoor ik echt niet graag.
Als je dag in dag uit het verhaal van een wonder hoort, dan doet het je op een gegeven moment niets meer, alle glans verdwijnt en de droge stof blijft over.
Als ik je vandaag heel enthousiast zou vertellen dat wetenschappers een geneesmiddel voor aids hebben uitgevonden, zou je verwondert en blij reageren. En als ik het je morgen nog een keer zou vertellen zou je er ook nog steeds blij mee zijn, je reactie zou minder zijn, maar nog wel opgewekt. Maar als ik je dag in dag uit zou vertellen over het geweldige geneesmiddel dat is uitgevonden voor aids, dan doet het je op een gegeven moment niets meer, het is dan niets meer dan een feit dat je al weet, geen emotie, geen reactie. Je zou hoogstens, uit dank voor dit dagelijkse nieuws, uit irritatie, je vuist in mijn gezicht planten. Gewenning is een heel menselijk proces en houdt ons in balans, maar als het aan komt op schoonheid en wonderen, staat dit systeem ons wel degelijk in de weg.
2000 jaar geleden stierf Jezus aan het kruis, om de heilige toorn van God te dragen. Jezus heeft het grootste offer ooit gemaakt en de grootste vernedering geleden in de geschiedenis. En wat doet het ons?! Bijna niets meer, het wordt voor ons een sommetje; één plus één is twee. Jezus stierf aan het kruis en de hele gemeente roept: ‘Amen!, maar waar is de koffie?’. Zie je wat er gebeurd is?! Zie je hoe we het kruis van Jezus omlaag hebben gehaald en de Koning elke dag vernederen door dit soort uitspraken. Tuurlijk zullen we nooit volledig beseffen wat Jezus nu eigenlijk voor de hele mensheid deed, toen Hij aan het kruis hing. Maar het veranderen in een cliché helpt het proces niet echt. Bij het horen dat God mens werd zouden onze kaken de grond al moeten raken. Nu zijn we zo ver gezakt dat het sterven voor zijn eigen creatie, die Hij, in zijn soevereinheid, ook net zo goed had kunnen laten barsten, ons al bijna niets meer doet!
Als je dit herkent en hiervan baalt, ga dan nu direct naar God toe en toon Hem je hart. God begrijpt je. Leef met Hem en je zult ontdekken wat het kruis inhoud, je zult door hetzelfde wonder erachter komen hoeveel God van je hield en houdt.
Goed weekend,
Mark Winkelaar
Gerelateerd
De kerk ben jij !!
Waarom ga jij naar de kerk?
Gevangen in de kerk
Jouw kerk!
Where is the enthusiasm in the church?
Reacties (5)
Ik wil geen sleur-Christen worden :)
